LIFE | INSPIRATION | NEWS

13 March 2019

“Έργα που αναδεικνύουν το ύφασμα του καναπέ”Πληροφορίες από την Αλεξάνδρα Κολλάρου!

Σύμφωνα με το βιβλίο «Η Ελληνική Τέχνη από το Α έως το Ω» οι σκληροπυρηνικοί του εικαστικού κόσμου δεν εγκρίνουν τα «έργα τα οποία, αντί να προβληματίζουν τον θεατή, αναδεικνύουν το ύφασμα του καναπέ».

Έτσι η  Αλεξάνδρα Κολλάρου, επιμελήτρια και συγγραφέας του βιβλίου, καλεί 18 καλλιτέχνες, που ξεχωρίζει για την εικαστική τους ιδιαιτερότητα, να δημιουργήσουν έργα με αφετηρία αυτήν τη φράση.

Η ομαδική έκθεση παρουσιάζεται στο «9 ΕΝΝΕΑ», μεταξύ 28 Μαρτίου – 20 Απριλίου  2019.

Φυσικά, ο τίτλος της έκθεσης κλείνει το μάτι στο κοινό.

Τι είναι λοιπόν στην περίπτωση μας τα «έργα που αναδεικνύουν το ύφασμα του καναπέ»;

Έργα που θέλεις να ζήσεις μαζί τους. Έργα που βλέποντας τα καταλαβαίνεις ότι είναι έργα τέχνης.

Επίσης, τα έργα που προτιμάει συνήθως ο κόσμος που δε διαθέτει Phd στην ιστορία της Τέχνης και δικό του εικαστικό Ίδρυμα.

Θα μπορούσαμε να τα πούμε «προσιτά» έργα;

Πολλοί  επαγγελματίες του εικαστικού χώρου αποστρέφονται αυτήν την ιδέα. Θεωρούν ότι υποβιβάζει το υψηλό κάλεσμα της τέχνης, η αποστολή της οποίας είναι να θέτει σκληρά ερωτήματα και να προβληματίζει. Είναι μια άποψη.

Μία άλλη άποψη είναι ότι η τέχνη πρέπει να εκφράζει ιδέες και να εμπεριέχει συναισθήματα, και οφείλει να τα μεταφέρει με άμεσο και κατανοητό τρόπο.

Αλλιώς δεν είναι τέχνη, είναι κάτι άλλο. 

«Δυσανάλογα μεγάλος αριθμός έργων της σύγχρονης καλλιτεχνικής παραγωγής δημιουργείται με σκοπό να εκτιμηθεί αποκλειστικά από συγκεκριμένη μερίδα ανθρώπων -τις λεγόμενες εικαστικές αυθεντίες- και να παραμείνει «γρίφος» για το ευρύ κοινό.

Ειρωνικά, το εν λόγω «αδαές» κοινό καλείται να καταναλώσει αυτά τα έργα, δηλαδή να τα αγοράσει και να ζήσει μαζί τους. Η απαίτηση αυτή, εκτός από παράλογη, είναι απόλυτα ξιπασμένη» παρατηρεί η Αλεξάνδρα Κολλάρου.  

Οι περισσότεροι βλέπουμε τον προσωπικό μας χώρο σαν καταφύγιο.

Περνάμε πολύ μεγάλο μέρος της ζωής μας σε αυτόν και επιλέγουμε προσεκτικά τι αποτελεί κομμάτι του περιβάλλοντος μας· σίγουρα θέλουμε να εκφράζει τον χαρακτήρα μας, να συμπληρώνει το όραμα μας «προσθέτοντας» – ομορφιά συνήθως, με τον τρόπο που ο καθένας από εμάς την αντιλαμβάνεται.

Αυτό φυσικά ισχύει και για την τέχνη που επιλέγουμε.

Η αλήθεια είναι ότι ο μέσος άνθρωπος δεν ενδιαφέρεται να διαβάσει συνοδευτικό κείμενο 17 σελίδων για να καταλάβει τι θέλει να πει ένα έργο.

Ούτε θέλει να βάλει στον τοίχο του μία τσαλακωμένη διαφάνεια με ένα κομμάτι σελοτέιπ, αδιαφορώντας απόλυτα αν «το έργο εξερευνά την επίδραση του δυτικού καπιταλισμού στην ψυχοσύνθεση του σύγχρονου αστού».

Και κάτι ακόμη: η τέχνη είναι πολύτιμη για πολλούς λόγους – συγκινεί, ομορφαίνει, εμπνέει, διευρύνει τους ορίζοντες μας, ευφραίνει και αγαλλιάζει την ψυχή.

Που πήγαν αυτές οι ιδιότητες;

Με αυτά τα δεδομένα, η έκθεση δεν παρουσιάζει έργα που προβληματίζουν τον θεατή με κατά φαντασίαν ρητορικά ερωτήματα και υποθετικά μετά-σχόλια.

Παρουσιάζει αισθητικά δυνατά έργα τέχνης, έργα που θα σταθείς μπροστά τους και θα ανασάνεις, που θα σε προσελκύσουν με την ιδιαίτερότητά τους, ίσως θα σου δημιουργήσουν ένα χαμόγελο στα χείλη.

Έργα που έχουν πολλά να πουν αλλά δεν εκβιάζουν την προσοχή – αντίθετα έχουν βρει τον τρόπο να μεταφέρουν το μήνυμα τους άμεσα.

Τα έργα πατάνε στην ιστορία της τέχνης, αντλούν αναφορές από το παρελθόν και το σήμερα, έχουν αφετηρίες που ενίοτε είναι περίπλοκες· έχουν το πολυπόθητο “κονσεπτ”, αλλά είναι ανοιχτά σε ερμηνεία χωρίς να φωνάζουν ή να επιβάλουν συγκεκριμένες ιδέες φορτικά.
Ο θεατής είναι ελεύθερος να ανακαλύψει το έργο μόνος του και να αποφασίσει τι θέλει να πάρει από αυτό.

Η «Φονική γυναίκα» του Shepard Fairey, τα λουλούδια της Ιόλης Ξιφαρά, τα αρκουδάκια-τοτέμ του Ιάκωβου Βολκώβ, τα υποβλητικά τοπίο-πορτραίτα της Δήμητρας Μαρούδα, η «Sierva Maria de Todos los Angeles» της Ισμήνης Μπονάτσου,  είναι μερικά μόνο από τα έργα που καλούν το κοινό να δημιουργήσει τη δική του σχέση μαζί τους.

Οι καλλιτέχνες δημιούργησαν τα έργα αυτά με πάθος και γνώση για το αντικείμενο τους και τα παραδίδουν στον κόσμο για να ξεκινήσει η καινούργια τους ζωή, μέσα από μία συνομιλία χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

Η έκθεση,  σου προτείνει να μη φοβηθείς την τέχνη, να έρθεις κοντά της και να την απολαύσεις.

Γιατί η τέχνη ανήκει σε όλους.

Παρουσιάζουν έργα οι καλλιτέχνες: Γιάννης Βαλυράκης, Ιάκωβος Βολκώβ (ΝΑR), Κωνσταντίνος Βραζιώτης, Νίκος Γιαβρόπουλος, Ελένη Καραδήμου, Γιάννης Καρδάσης, Ντίνα Κουμπούλη, Γιώργος Λυντζέρης, Δήμητρα Μαρούδα, Ισμήνη Μπονάτσου, Ιόλη Ξιφαρά, Φώτης Πεχλιβανίδης, Κώστας Σπανάκης, Μαρία Σπυράκη, Αριάδνη Στροφύλλα, John Bicknell, Paraskevi, Shepard Fairey

 

INFO

Έργα που αναδεικνύουν το ύφασμα του καναπέ

#kanapes

Διεύθυνση: Χώρος Τέχνης «9 ΕΝΝΕΑ», Κέας 9, Πλατεία Κολιάτσου

Εγκαίνια έκθεσης: Πέμπτη 28 Μαρτίου 2019, 20:00

Διάρκεια έκθεσης: 29 Μαρτίου – 20 Απριλίου 2019

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη –Παρασκευή, 18:00 – 20:30, Σάββατο 12:00 – 15:30, και κατόπιν ραντεβού

Επιμέλεια: Αλεξάνδρα Κολλάρου

Διοργάνωση: artAZ

Χορηγός: Οινοποιία Μπουτάρη

Χορηγός επικοινωνίας: Kroma magazine

www.artaz.gr

Πληροφορίες: info@artaz.gr

Please follow and like us:
12 July 2018

Πως είναι να ξεχωρίζεις το ταλέντο … απ΄τα σκουπίδια!Η Ελευθερία κόλλησε στην “Πρόβα νυφικού”

Από κάτι βιβλία που ξέθαψα εδώ μέσα, ξαναερωτεύτηκα τις παλιές σειρές που ουδέποτε έβλεπα όταν παιζόντουσαν, γιατί εκείνη την εποχή δούλευα βράδυ.

Αραιά και πού μόνο καμιά σκηνή έπαιρνε το μάτι μου, σε καμιά αρρώστια, ή σε καμιά απόλυση.

Για ρεπό, ούτε λόγος.

Και διαβάζοντας την “Πρόβα νυφικού”, λέω “κάτσε να μπω στο youtube να δω ποιος έπαιζε τι, για να έχω και εικόνα των προσώπων διαβάζοντας”.

Και κόλλησα. Και το βλέπω. Με τη σειρά τα επεισόδια.

Και έμεινα άλαλη απ’ το ταλέντο των ηθοποιών.

Είχα ξεχάσει πώς είναι να “παίζεις”.

Από το σκουπιδαριό που βλέπουμε στα σίριαλ, από τα ρεζιλίκια και την χωρίς ντροπή ξεφτίλα που μας παρουσιάζουν για “παίξιμο”, είχα ξεχάσει πώς είναι να βλέπεις ηθοποιούς με ταλέντο.

Γιατί δεν μπορούν να παίξουν όλοι.

Αλλά είχα ξεχάσει πραγματικά ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ αυτοί που παίζουν.

Φόρεσα τα γυαλιά πρεσβυωπίας μου, και κόλλησα τα μούτρα μου στην οθόνη για να μη χάσω ούτε μισή έκφραση απ’ το πρόσωπο του Βαλτινού που έπαιζε με τόσο σεβασμό και προσοχή και πάθος τον Πέτρο Μανιά, απόλαυσα τον Φίλιππο Σοφιανό που δε με τρελαίνει, αλλά το ‘παιξε τόσο μα τόσο καλά που σε μια στιγμή είπα “σώπα ρε πούστη μου”, παρατήρησα με μεγάλη προσοχή την Πέμυ Ζούνη που επίσης δεν με τρελαίνει, πόσο ωραία, προσεγμένα και απολαυστικά έπαιξε τη “μαντάμ” χωρίς να βαριέται να μας δείξει πόσο καλά μπορεί να παίξει, αλλά ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ κι όχι να ακολουθήσει την πεπατημένη (γιατί το βλέπουμε κι αυτό κατά κόρον πια στους ηθοποιούς λόγω βαρεμάρας προφανώς), με έπεισε μέχρι και η Αντζελα Γκερέκου που τον “φόρεσε” κανονικά το ρόλο της και τον πήγε μέχρι τέρμα, χωρίς να επαναπαυθεί ούτε μισή στιγμή στην εξωτερική της εμφάνιση που τότε “σταματούσε άτι” που λένε.

Παρατηρούσα και ξεσήκωνα τις εκφράσεις, τις παύσεις, τα βλέμματα του Άγγελου Αντωνόπουλου, ο οποίος είναι άνθρωπος ατελείωτης ευρηματικότητας, μια δραματική σχολή μόνος του.

Κι απ’ αυτόν τελικά έμαθα και “είδα” πώς παίρνεις έναν απλό και εύκολο και ίσως βαρετό ρόλο, ουδόλως απαιτητικό, και του δίνεις εύρος και βάθος και σημασία και αξία.

Εσύ το κάνεις αυτό. Ο ηθοποιός. Όταν αγαπάς τη δουλειά σου. Κι όταν δεν βαριέσαι.

Και φυσικά… όταν έχεις ταλέντο. Μεγάλο ταλέντο.

Τόσο μα τόσο πολύ πλούτισα, που όταν μετά αναπόφευκτα έκανα τη σύγκριση με τους ηθοποιούς που βλέπω να παίζουν τώρα στην τηλεόραση, δεν άφησα τον εαυτό μου να θυμώσει.

Του απαγόρευσα ακόμη και να σκεφτεί την αιτία “στα γουρούνια πετάς αποφάγια, αφού τα τρώνε όλα”.

Όχι, δεν θύμωσα.

Για να μη χαθεί από μέσα μου η σπάνια μαγεία.

Που με άφησε άφωνη. Έκπληκτη.

Κοιμήθηκα χθες το βράδυ, με την εικόνα του Πέτρου Μανιά (Βαλτινός) στο μυαλό μου, τη στιγμή που είδε για πρώτη φορά την Αγγελικούλα (Αλεξανδριανή Σικελιανού) να μπαίνει στο γραφείο του.

Ήταν ο έρωτας της ζωής του τελικά.
Κι έπρεπε να μας το δείξει αυτό την πρώτη στιγμή που την αντίκρυσε.
Και το είδα.
Με τη μούρη κολλημένη στην οθόνη. Να μη χάσω τίποτα από το παίξιμό του.
Και το πήρα μαζί μου στον ύπνο.
Ήταν η “Πρόβα Νυφικού”.

Ήταν η Ελευθερία απ’ τη Σίφνο.

Και ήταν και μια αφιέρωση στη δασκάλα μου του θεάτρου Ευδοκία Σουβατζή, γιατί ήταν εκείνη που με το πάθος και το ταλέντο της με έμαθε να τα διακρίνω όλα αυτά.

ΕλευθερίαΣουγιουλτζή

Please follow and like us:
16 June 2018

Σκέψεις και νέα λίγο πριν τις διακοπές (και λίγο γκρίνια αλλά μόνο στην αρχή) !

Αγαπημένοι μου φίλοι,

Πως είστε;

Εγώ συμπαθητικά, δε πάμε και για πρωτάθλημα αλλά μη το κάνουμε θέμα.

Δεν έχει συμβεί κάτι ιδιαίτερα newsworthy το τελευταίο διάστημα – μία περίοδος με συνεχές πάνω-κάτω (ζαλίστηκα…).

Δουλευω πάνω σε διάφορες ιδέες (προσωπικά και επαγγελματικά), οι οποίες προχωρούν με περισσότερη ή λιγότερη επιτυχία.

 Προσπαθώ να διατηρώ το ηθικό υψηλό κόντρα στις γενικά αντίξοες συνθήκες, που στο μυαλό μου είχα βολικά ωραιοποιήσει.

Πολύ ορεξάτη στη θεωρία, λίγο λιγότερο στην πράξη & μερικές φορές μου έρχεται έντονη διάθεση να τα παρατήσω όλα και να πάω σε μια παραλία να πίνω μπίρες νυχθημερόν (δε πίνω μπίρα ωστόσο οπότε δεν ενδίδω στην ιδέα).

Κάθε τόσο οι επιθυμίες και τα όνειρα μου μοιάζουν βουνά.

Αρκετά με την κεκαλυμμένη γκρίνια.

Σύνταγμα από ψηλά – όλα φαίνονται ωραία.

Αυτό το γράμμα είναι κάπως ασυντόνιστο καθώς άλλαξαν γενικώς τα δεδομένα μου από την μία ημέρα στην άλλη.

Ετοιμαζόμουν να μετακομίσω στο (όχι και τόσο) εξωτικό, εξοχικό μου για ένα καλοκαίρι χωρίς πλάνα διακοπών, γεμάτο αγγαρείες, δουλειά και οργάνωση.

Αυτά μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα.

Αυτήν την εβδομάδα έχω εισιτήριο στο χέρι και φτιάχνω βαλίτσες για… Αυστραλία.

 Long story – ας κρατήσουμε απλά ότι τα πλάνα μας μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο ανά πάσα στιγμή, χωρίς καν να το περιμένουμε.

Με τον Νίκο στα εγκαίνια της έκθεσης “Η Ακρόπολη στον βυθό” που επιμελήθηκε η φίλη Κατερίνα (Νίκου).

Με εξαίρεση την ΕΚΠΛΗΞΗ που -εκτός απροόπτου- θα γίνει κάποια στιγμή το φθινόπωρο (φίλοι-καλλιτέχνες σημειώστε, οι υπόλοιποι φίλοι ενημερώστε τους δικούς σας καλλιτέχνες-φίλους, μιλ μερσί) δεν έχω στο πρόγραμμα να κάνω κάποια έκθεση στην Ελλάδα τους επόμενους μήνες.

 Το 9 ΕΝΝΕΑ λειτουργεί ήδη σαν RBNB τέχνης –μπορεί εφεξής όποιος θέλει να το νοικιάσει για όσες μέρες θέλει για να κάνει δικές του εκθέσεις ή άλλα events.

Μία καινούργια πρόταση, θα δούμε πως θα πάει. Πάντως η πρώτη έκθεση που έγινε σάρωσε – καιρό είχα να δω κάτι τέτοιο.

 Όχι και τόσο καιρό δηλαδή, γιατί και η τελευταία μας έκθεση, η “Ελληνίδα Μάνα” έσκισε.

 Ήταν φυσικά φοβερή η δουλειά της Αριάδνης (αν δεν ήρθατε, δείτε φωτογραφίες ).

Αριστερά το γλυπτό “Ελληνίδα Μάνα” από την έκθεση της Αριάδνης – Δεξιά όψη της έκθεσης του Βαγγέλη, που έγινε σε κλειστό (δικό του) κύκλο. Και οι 2 έσκισαν.

Η προσοχή μου μπορεί να έχει φύγει από τις εκθέσεις, ετοιμάζω ωστόσο κάτι άλλο: ένα καινούργιο  Art Fair.

Είναι κάπως φιλόδοξη ιδέα και αναμφίβολα θα συναντήσει αντίσταση, αλλά what else is new?

Βρίσκω σημαντικό κενό στην τοπική “αγορά” και ειδικά στον τρόπο που παρουσιάζεται η τέχνη στον κόσμο – ας προσπαθήσουμε να πάμε το πράγμα παρακάτω.

Το εγχείρημα βρίσκεται σε αρχικό στάδιο και χρειάζομαι βοήθεια σε κάθε επίπεδο – είναι πολύ πιθανό δηλαδή να χρειαζομαι και τη δική σας βοήθεια (και εσένα λέω, ε!).

Αν σας ακούγεται ενδιαφέρον ή σας έρχεται κάτι στο μυαλό, επικοινωνήστε μαζί μου – ψάχνουμε τα πάντα από χορηγούς και συνεργάτες μέχρι νομική βοήθεια και εθελοντές.

Αν θες να βοηθήσεις, σε θέλουμε και εμείς.

Μοιάζει σα πληρωμένη διαφήμιση τώρα που το βλέπω & αν όλα πάνε καλά προσεχώς θα είναι! Προς το παρόν είναι μία πρώτη ενημέρωση.

Στο καυτό θέμα fitness τώρα, καλοκαίρι γαρ…

Το τρίμηνο που πέρασε είχε εντατική άσκηση.

Κάνω δυναμικά προγράμματα (tabata, body sculpt, brasilian butt – τα προτείνω όλα, έχουν αποτέλεσμα).

 Άρχισα και Krav Maga που μου αρέσει πολύ (και είναι τελείως badass).

 Για όποιον δε ξέρει περί τίνος πρόκειται, είναι Israeli military self-defense & fighting system, αλλά πιο απλά μπορούμε να το πούμε και ξύλο του δρόμου.

Αν μου επιτεθεί κανείς με ρόπαλο ή επιχειρήσει να με βάλει στο πορτ-μπαγκάζ του π.χ., ενημερώνω ότι θα αμυνθώ – θεωρητικά πάντα και ελπίζω να μη χρειαστεί να το διαπιστώσω στην πράξη.

Να και ένα γρήγορο workout για το σπίτι: 14 λεπτά την ημέρα για να κάνεις σούπερ σώμα σε λίγο χρόνο (δε το έχω ακόμη δοκιμάσει αλλά φαίνεται σαν συμπυκνωμένη απόδοση των όσων κάνω στο γυμναστήριο σε 1 ώρα).

Εντάξει, ντρέπομαι λίγο που τραβάω selfie στο γυμναστήριο – προσπαθώ να το κάνω στα μουλωχτά, δήθεν ότι κάνω κάτι άλλο.

Από διασκέδαση όμορφα σε χαμηλούς τόνους – κυρίως βόλτες και ευχάριστες συναντήσεις με φίλους που έχω γενικά χάσει.

Ανακάλυψα ότι το Ιστορικό κέντρο είναι γεμάτο με καινούργια ωραία bars αλλά και μέρη για πρόχειρο φαγητό που φαίνονται yummy (θα δoκιμάσω σίγουρα την Καυτή Πατάτα στην Κολοκοτρώνη).

Εκεί γύρω πήγα και στο Homy νωρίς βράδυ και είχε μου άρεσε.

Συμμετείχα στα γυρίσματα για τα βίντεο της Κάρτας ΣΑΣΜ, πρωταγωνιστώ μάλιστα σε ένα και είναι hilarious (θα το δείτε σύντομα στο facebook) – αν και είναι γνωστό ότι με την παρέα του Μωραΐτη τα καλά vibes ειναι εγγυημένα.

Έβγαλα αυτήν τη φωτό τον Μάϊο στον Ωρωπό αλλά μου βγάζει πολύ “καλοκαίρι”.

 Για το τέλος, κάτι απρόσμενο: έγραψα ένα βιβλίο.

Μπορώ να πω λίγα: θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο, από τον (καταπληκτικό και απόλυτα relevant) εκδοτικό οίκο της επιλογής μου, έχει σαν θέμα την Ελληνική Τέχνη αλλά μέσα από “ιδιαίτερο” πρίσμα και είμαι σίγουρη ότι θα σας αρέσει. Για τα περαιτέρω δεσμεύομαι από συμβόλαιο (τέλεια ατάκα), οπότε οι επίσημες πληροφορίες στο επόμενο γράμμα.

Μέχρι τότε (τον Σεπτέμβριο δηλαδή) ΚΑΛΟ μας ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ.

Για να δούμε πως θα είναι – εύχομαι ακριβώς όπως το θέλουμε.

Έβγαλα αυτήν τη φωτό τον Μάϊο στον Ωρωπό αλλά μου βγάζει πολύ “καλοκαίρι”.

Και μη ξεχνιόμαστε – περιμένω και τα δικά σας νέα

Σας φιλώ με αγάπη

Alexandra Kollaros

Please follow and like us: