LIFE | INSPIRATION | NEWS

10 November 2018

«Γιάννης Σμαραγδής : Ο αρχιτέκτονας της ψυχής»

Ο Γιάννης  Σμαραγδής, ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους του ελληνικού κινηματογράφου και το  φιλμικό του έργο, είναι το θέμα του νέου βιβλίου του εξαιρετικού θεωρητικού του κινηματογράφου Μίμη Τσακωνιάτη, Γιάννης Σμαραγδής: Ο αρχιτέκτονας της ψυχής και υπότιτλο «Καλή σου νύχτα, κυρ’ Αλέξανδρε» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ.

 

«Βιογράφο του ελληνικού φωτός» τον χαρακτηρίζει ο συγγραφέας σ’ αυτό το πρώτο βιβλίο της τετραλογίας, το οποίο αναφέρεται στην ταινία για τον άγιο των ελληνικών γραμμάτων Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1981 στην ΕΡΤ.

 

Θα ακολουθήσουν βιβλία για τις ταινίες ΚΑΒΑΦΗΣELGRECO και Ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΟ ΧΑΒΙΑΡΙ, ταινίες αφιερωμένες σε πρόσωπα πυλώνες του ελληνικού πολιτισμού που κινηματογράφησε ποιητικά ο Γιάννης Σμαραγδής.

Με μεγάλη συγκίνηση κράτησε στα χέρια του αυτό το πρώτο βιβλίο ο μεγάλος σκηνοθέτης.

Έχοντας δεχθεί και νιώσει στη μακρόχρονη πορεία του την αναγνώριση και την επιβράβευση (αλλά και την εχθρότητα και την ιταμότητα…), νιώθει ακόμα πιο επιφορτισμένος μέσα από το έργο του να τιμηθεί όσο περισσότερο γίνεται η πατρίδα!

Και το φως της!

Διατηρώντας πάντα τον ιδιαίτερο τρόπο να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις, να τις αναλύει και να δημιουργεί πάντα με τον απαράβατο κώδικα αξιών που τον χαρακτηρίζει.

Ιδιαίτερη είναι η χαρά του για την επικείμενη επίσημη παρουσίαση του βιβλίου.

Είναι άλλωστε πρωτοφανές, για την Ελλάδα, τουλάχιστον ένα έργο που έχει γίνει για την τηλεόραση να τοποθετείται στην ιστορία του Ελληνικού κινηματογράφου και να κυκλοφορεί ένα ολόκληρο βιβλίο μόνο για αυτό το έργο.

Πρόσφατη είναι και η αποθεωτική υποδοχή της ταινίας του Σμαραγδή:  KAZANTZAKHΣ στην προβολή που έγινε στην UNESCO στο Παρίσι όπου εκατοντάδες θεατές, κυρίως ξένοι μέσα σε κατανυκτική ατμόσφαιρα παρακολούθησαν και χειροκρότησαν θερμά.

Η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου του Μίμη Τσακωνιάτη «Γιάννης Σμαραγδής: Ο αρχιτέκτονας της ψυχής» θα γίνει τη Δευτέρα 19 Νοεμβρίου στις 19:00 στη Στοά του βιβλίου.

Please follow and like us:
28 October 2018

Mega κενό!

 

Σάββατο βράδυ, ανοίγω την τηλεόραση και πέφτω πάνω στις Τρεις Χάριτες.

Τι χαρά είναι αυτή;

Πιο σωστά, χαρμολύπη, γιατί απόψε θα πέσει το μαύρο.

Κολλάω. Γελάω. Συγκινούμαι.

Καπάκι το πρώτο επεισόδιο από το Δις Εξαμαρτείν.

Σκέφτομαι, μπράβο τους, πριν το τέλος μας αποχαιρετούν με τα καλύτερά τους.

Φυσικά ακολουθούν οι Απαράδεκτοι.

Περνώ το σαββατόβραδο κολλημένη στο Mega και μάλλον δεν είμαι η μόνη.

Το timeline στο Facebook είναι γεμάτο αναρτήσεις για το Mega μας και το μαύρο που θα πέσει τη νύχτα.

Από τη μία γελάω με τους Απαράδεκτους (είναι αδύνατο να μην… και σίγουρα η καλύτερη επιλογή για ένα gran “φινάλε”) από την άλλη βουρκώνω με τα τρέιλερ (είμαι ευσυγκίνητη, τι να κάνουμε;).

Δεν είναι τρέιλερ αλλά δεν μπορώ να τα πω και promo, αφού δεν έχουν κάτι να προωθήσουν, εκτός από τις αναμνήσεις μας.

Σκέφτομαι πόσο μάγκες είναι τα παιδιά που τα μόνταραν, τι ωραίο κέντημα από ατάκες, πόσες ώρες θα έψαξαν και ξεδιάλεξαν τα πλάνα από την ατέλειωτη βιβλιοθήκη του καναλιού και με τι ψυχολογία.

Απλήρωτοι, ξέροντας ότι το κανάλι θα κλείσει, αβέβαιοι για το μέλλον τους.

Και ξαφνικά πέφτει το μαύρο, στη μέση μιας ατάκας…

Και νιώθω μέσα μου ένα mega κενό.

Είμαι παιδί της οικογένειας του ΑΝΤ1 και όπως πολλά άλλα παιδιά, ήθελα κι εγώ να φύγω από το σπίτι.

Εμείς έπρεπε να ακούμε τον μπαμπά μας που ήταν πανταχού παρόν, στο Mega πάλι σου έδιναν την εντύπωση ότι τα παιδιά είχαν μείνει μόνα στο σπίτι και μπορούσαν αν κάνουν αυτό που ήθελαν.

Και αυτό που έκαναν ήταν η τηλεόραση στα καλύτερά της. Όσο ήμουν στον προγραμματισμό ζήλευα τις σειρές τους, κωμικές και δραματικές.

Όταν πήγα στην παραγωγή ζήλευα τα σκηνικά τους, τις καλοστημένες παραγωγές, όχι ότι και οι δικές μας δεν ήταν καλές, απλά οι δικές τους είχαν κάτι παραπάνω.

Ήθελα κι εγώ να δουλέψω στο Mega.

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια.

Έφυγα από τον ΑΝΤ1, στο Mega δεν πήγα ποτέ, αλλά συνεργάστηκα σε τέσσερις εξωτερικές παραγωγές, που μεταφράζονταν σε αρκετά χρόνια πήγαινε – έλα στο κανάλι της Μεσογείων, σε meeting και brainstorming, σε τηλέφωνα, γυρίσματα, αλλαγές της τελευταίας στιγμή, δημιουργικές διαφωνίες… όλα αυτά που συνθέτουν τις τηλεοπτικές παραγωγές, πάντα όμως με ένα συναίσθημα χαράς γι’ αυτό που κάναμε.

Όταν πηγαίναμε εκεί είχαμε τη χαρά ότι θα συναντήσουμε ανθρώπους που μας αρέσουν.

Που τους αγαπάμε.

Τον Πέτρο, τον Λοΐζο, την Έλενα, τη Μαρία, την Αθηνά, τη Νίκη, τον Κώστα, τον Νίκο, τον Τάση, τον Σπύρο, τη Γιάννα, τον Μιχάλη, τον Χρήστο, τον Φώτη, την Ξένια, τη Στέλλα, την Αλίκη… και τόσους άλλους.

Δεν ήταν ποτέ μόνο δουλειά.

Όλους αυτούς σκέφτομαι τώρα, γιατί τα παιδιά του Mega είναι φίλοι μου.

Τα παιδιά του Mega είναι το κανάλι.

Και το Mega ήταν πάντα το πρώτο κανάλι στο τηλεκοντρόλ μου.

Χίλιες φορές να δω ένα ακόμα επεισόδιο του Dolce Vita παρά τις καινούργιες παραγωγές που παίζουν τα υπόλοιπα κανάλια.

Ειλικρινά δεν μπορώ να πιστέψω πώς το πρώτο κανάλι της ιδιωτικής τηλεόρασης έφτασε στο σημείο να κλείσει.

Κι ας το έχω ζήσει από κοντά.

Βρίσκω χυδαίο ότι τόσοι άνθρωποι έχουν χάσει τα δεδουλευμένα τους, έχουν μείνει χωρίς δουλειά και έχουν περάσει τόσο μεγάλο διάστημα στην αβεβαιότητα.

Να δούμε τώρα ποιος θα πάρει την καλύτερη βιβλιοθήκη σειρών που διαθέτει η χώρα μας.

Ιφιγένεια Κολλάρου

 

 

Please follow and like us: