LIFE | INSPIRATION | NEWS

09 January 2019

Πέθανε ο σπουδαίος φιλόλογος Φάνης Κακριδής!

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών, κατέχοντας θέση ομότιμου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, ο σπουδαίος φιλόλογος Φάνης Κακριδής, υιός του επίσης σπουδαίου κλασικιστή Ιωάννη Κακριδή.

Ο Φάνης Κακριδής γεννήθηκε το 1933 στην Αθήνα.

Προερχόταν από μία επιστημονική οικογένεια, φιλολογική για την ακρίβεια.

Ο πατέρας του ήταν ο Ιωάννης Κακριδής, η μητέρα του Όλγα επίσης φιλόλογος, η αδελφή του Ελένη και ο παππούς του, Θεοφάνης Κακριδής επίσης, φιλόλογοι.

Σπούδασε αρχικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, και εν συνεχεία στο Πανεπιστήμιο της Μαγεντίας και Τυβίγγης, όπου και υπηρέτησε ως λέκτορας για την αρχαία και νέα ελληνική γλώσσα (1959-1964).

Το 1964, εκλέχτηκε καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, όπου και υπηρέτησε ως το 1982, με μια διακοπή στα χρόνια της δικτατορίας, όταν απολύθηκε

. Ακολουθούν θητείες στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας, και τελικά πάλι στο Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων ως το 2000.

Επιστημονικά, ο Κακριδής ασχολήθηκε με την επική ποίηση, και με το Αττικό δράμα, λιγότερο με την Τραγωδία, περισσότερο με την Κωμωδία του Αριστοφάνη.

Ο Φάνης Κακριδής δεν περιορίστηκε στην ακαδημαϊκή διδασκαλία και έρευνα. Ενδιαφέρθηκε για θέματα εκπαιδευτικής πολιτικής, ιδιαίτερα για το πρόβλημα των αναλυτικών προγραμμάτων και της ειδικής διδακτικής του αρχαίου κόσμου.

Πίστευε, ότι το χρέος του ακαδημαϊκού δασκάλου απέναντι στους φοιτητές του δεν τελειώνει την ημέρα που αποφοιτούν, αλλά συνεχίζεται και μετά το διορισμό τους.

Έτσι, μεταφράζει ξένα βιβλία χρήσιμα στους εκπαιδευτικούς, κάνει ομιλίες και μαθήματα, και αρθρογραφεί.

Τελευταίο του έργο η Αρχαία Ελληνική Γραμματολογία, που προορίζεται για καθηγητές και μαθητές της Μέσης Εκπαίδευσης.

 

 

Please follow and like us:
23 December 2018

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης : Ο «ρεπόρτερ» του Δωδεκαημέρου!

Εάν κάποιος ρωτήσει τον λεγόμενο «μέσο Έλληνα» ποιόν συνειρμό του προκαλεί το άκουσμα της λέξης «Χριστούγεννα», τότε ο τελευταίος ίσως θα απαντήσει: το Χριστουγεννιάτικο δένδρο ή οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα ή, και το πιο πιθανό έως πριν από ελάχιστα έτη, τα ψώνια, ο καταναλωτισμός.

Αυτές τις απαντήσεις υπαγορεύει ο τρόπος ζωής μας κατά τις τρεις προηγηθείσες δεκαετίες, ένας τρόπος ζωής που υπέβαλλαν δυτικότροπα πρότυπα και τα οποία μορφοποιούνται συμβολικά στον παχουλό παππούλη, το περιώνυμο δημιούργημα της πασίγνωστης πολυεθνικής εταιρείας.

Κι όμως!

Η παράδοσή μας, ο πολιτισμός μας προσφέρουν σε όλους  απλόχερα και χωρίς την παραμικρή απαίτηση ανταπόδοσης αυτό το σύμβολο που και το ουσιαστικό πνεύμα αυτών των γιορτινών ημερών αναβιώνει και την ψυχή μας γλυκαίνει, αλλά και νέους ορίζοντες ανοίγει στη σκέψη μας.

Για τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη ο λόγος, τον κυρ-Αλέξανδρο, τον αναχωρητή της λογοτεχνίας μας.

Ταυτισμένος με τον Χριστιανισμό και την Ορθοδοξία, ο Παπαδιαμάντης κατόρθωσε από νωρίς να βιώσει τα βαθύτερα νοήματα της πίστης του, δυσνόητα για κάποιους, απρόσιτα σε άλλους.

Και είναι αυτή η αδιαμεσολάβητη σχέση του με την Ορθοδοξία που διευκόλυνε τον Σκιαθίτη από τη μία πλευρά να παραδώσει στις επόμενες γενιές πεζογραφικά αριστουργήματα και από την άλλη να μεταλαμπαδεύσει σε όσους έχουν ανοικτά τα μάτια της ψυχής τους τα συγκλονιστικά του βιώματα.

Ταπεινός όντας και «αναχωρητής μέσα στον κόσμο», ο Παπαδιαμάντης θυμίζει ερμητήριο, ατέλειωτη προσευχή.

Είναι γνωστό ότι ο Παπαδιαμάντης συνέγραψε διηγήματα με θεματικό άξονα τα Χριστούγεννα.

Να αναφέρω, για παράδειγμα, το «Χριστόψωμο», που δημοσιεύθηκε ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1887 στην εφημερίδα με τον τίτλο «Εφημερίς» ή το και σατιρικού ύφους «Τα Χριστούγεννα του τεμπέλη».

Αυτό που δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι είναι πως -με το ψευδώνυμο «Βυζαντινός»- ο Παπαδιαμάντης δημοσίευσε την ίδια περίοδο στην ίδια εφημερίδα τρία άρθρα, άρθρα θρησκευτικά και επίκαιρα, τα οποία αναφέρονται στις τρεις μεγάλες γιορτές του Δωδεκαημέρου: Τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά και τα Φώτα.

Σκοπός του Παπαδιαμάντη ήταν με τα άρθρα αυτά να τονώσει στους αναγνώστες του το θρησκευτικό συναίσθημα και με τον τρόπο αυτό ο ίδιος επαληθεύει και δικαιώνει την απάντηση που είχε δώσει κατά την παιδική του ηλικία στη μητέρα του, ότι θα γινόταν «Κοσμοκαλόγηρος».

Εξάλλου, με τα άρθρα αυτά ο Σκιαθίτης ήθελε να υποδείξει τη σημασία των εορτών και των μεγάλων ακολουθιών, καθώς επίσης να κάνει γνωστή την εκκλησιαστική τάξη και τον ασματικό πλούτο που τη συνοδεύει.

Το πρώτο από τα άρθρα αυτά το επιγράφει: «Χριστούγεννα».

Και αρχίζει έτσι: «Εάν το Πάσχα είναι η λαμπρότατη του Χριστιανισμού εορτή, τα Χριστούγεννα βεβαίως είναι η γλυκύτατη και συγκινητικωτάτη, και δια τούτο ανέκαθεν εθεωρήθη ως οικογενειακή κατ’ εξοχήν εορτή».

Πολύ γρήγορα ο Παπαδιαμάντης σπεύδει να μας πληροφορήσει ότι τα Χριστούγεννα καθιερώθηκαν στη Δύση γράφοντας: «[…]…εν τη Δύσει ιδίως ανεπτύχθη η εορτή αύτη, διότι εκ της Δύσεως έχει αν όχι την αρχήν, τουλάχιστον την τάξιν και την σύστασιν».

Στη συνέχεια ο «Κοσμοκαλόγηρος» αναφέρεται στα τροπάρια που ψάλλονται στους ορθόδοξους ναούς την ημέρα των Χριστουγέννων, αναλύοντας και επεξηγώντας τον λόγο και το μέλος, θεωρώντας τα «εκ των ωραιοτέρων λεκτικών καλλιτεχνημάτων πάσης εποχής».

Στο δεύτερο άρθρο, υπό τον τίτλο «Αγιοαβασιλειάτικα», ο Παπαδιαμάντης επιστρέφει νοερά στο νησί του για να αφουγκρασθεί τα σκιαθίτικα Κάλαντα και να τα αντιπαραβάλει με εκείνα που ψάλλονταν στους δρόμους της Αθήνας.

Εννοείται ότι στην αξιολόγηση του «Κοσμοκαλόγηρου» πρωτεύουν, καλλιτεχνικά και πνευματικά, τα νησιώτικα Κάλαντα.

Ακούει ο Σκιαθίτης: «Άης Βασίλης έρχεται από την Καισαρίτσα, βαστάει κόλλα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι». Και τί διαβάζει ανάμεσα σ’ αυτούς τους στίχους; Την προτροπή του αγίου «προς τους νέους προς την σπουδήν και μάθησιν».

Στο τρίτο, το τελευταίο από τα θρησκευτικά αυτά άρθρα, ο Παπαδιαμάντης, χωρίς κάποιες στιγμές να απαρνείται την έμφυτη σατιρική διάθεσή του, προβαίνει σε επισημάνσεις για τον τρόπο που τελείται το Μυστήριο της Βάπτισης.

Θα επιχειρήσω να αποδώσω το σχετικό απόσπασμα στη γλώσσα που σήμερα ομιλούμε, γνωρίζοντας ότι έτσι προδίδω το ύφος -αν μη τι άλλο- του αξεπέραστου διηγηματογράφου:

«Οι παλαιότεροι πρακτικότατοι και μορφωμένοι ιερείς ήξεραν να εκτελούν κανονικότατα τις τρεις αναδύσεις και καταδύσεις. Κρατούσαν το βρέφος που βάφτιζαν όρθιο, με το βλέμμα του προς την Ανατολή, έβαζαν το δεξί τους χέρι κάτω από τη μασχάλη του και έφραζαν με το αριστερό το στόμα του.

Εφρόντιζαν για τη θερμοκρασία του νερού. Κάθε κατάδυση γινόταν ακαριαία, ενώ το διάστημα μεταξύ των καταδύσεων ήταν αρκετό ώστε να αναπνεύσει το βρέφος.

Με τον τρόπο αυτό κανένα βρέφος δεν έπαθε κάτι στην κολυμβήθρα.

Το σημερινό όμως σμήνος των ιερέων, πολλοί από τους οποίους είναι άξεστοι και ακαλλιέργητοι, και κάποια διεφθαρμένη πολιτική επιβάλλει στους Ιεράρχες να τους χειροτονούν, οφείλει να σεβαστεί αυτό το θεμέλιο της πίστης μας, που είναι το Άγιο Βάπτισμα.

Και τα γράφουμε όλα αυτά, γιατί έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι πολλοί ιερείς χαρίζονται στην τυφλή και πολλές φορές ανόητη φιλοστοργία αμαθών και προληπτικών γονέων, που νομίζουν ότι κάτι θα πάθει το χαϊδεμένο τους στην κολυμβήθρα.

Και για το λόγο αυτό εκτελούν μάλλον ράντισμα, παρά βάπτισμα.»

Τα τρία αυτά άρθρα, συνεπή προς το ύφος και το πνεύμα των λογοτεχνημάτων του, δείχνουν ολοφάνερα αυτό που αποκαλείται «ιδεολογία του Παπαδιαμάντη».

Ο Σκιαθίτης ήταν αντίθετος, όπως ο ίδιος γράφει, «στον ξενισμό, στον πιθηκισμό και στον φραγκισμό» και έβλεπε τα πράγματα γύρω του από τη σκοπιά της μικροαστικής ανέχειας των φτωχών και των πενόμενων της Ορθοδοξίας. Γι’ αυτό και ο Γάλλος μελετητής Λε Γκιγιού τον επονομάζει «Έλληνα Ντοστογιέφσκι».

Ο Παπαδιαμάντης γινόταν ευτυχής απλώς και μόνο γιατί ζούσε μέσα στη φτώχεια και την ολιγάρκεια που επέβαλε ο χριστιανισμός.

Χαρακτηριστικό είναι πως όταν του προσφερόταν αμοιβή μεγαλύτερη απ’ όση ο ίδιος αποτιμούσε την εργασία του, δεν την δεχόταν, την επέστρεφε.

Μια τέτοια στάση στους καιρούς μας μάλλον στάση γραφικού ή ανόητου -με τα μέτρα της εποχής μας- ανθρώπου φαντάζει.

Κι όμως ο παπαδιαμαντικός λόγος, η παπαδιαμαντική στάση ζωής ηχεί σαν εγερτήριο σάλπισμα.

Ένα σάλπισμα που, χωρίς να απαιτεί να γυρίσουμε στις αρχές του 20ου αιώνα, αλλά μένοντας και ζώντας στην πραγματικότητα τη σημερινή, μας καλεί να σκύψουμε με καθαρότητα πνεύματος, αλλά πρωτίστως με καθαρότητα ψυχής στην ουσία και στο πραγματικό νόημα της ζωής.

Είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κάποιος με τον Παπαδιαμάντη, η αλήθεια είναι πως ο Σκιαθίτης, αν και είχε συνείδηση της φθοράς, κατόρθωσε να μένει «ζωντανός».

Φώτης Χρονόπουλος

 

*Η ΕΙΚΟΝΑ: Νικηφόρος Λύτρας, «Τα Κάλαντα», 1872

Please follow and like us:
20 October 2018

“Εθνικός Ελληνορώσων” ! Τα χαρακτηριστικά ενός μεγάλου έργου!

…Κυριακή βράδυ οι προβολείς του γηπέδου ανάβουν …

Έξι φίλοι – σαραντάρηδες – μαζεύονται για ένα «μπασκετάκι» , αυτό που κάνει το αίμα να χτυπάει δυνατά στις φλέβες και θυμίζει στ’αγόρια αυτής της ηλικίας ότι μεγαλώνουν …

Στις κερκίδες αγόρια και κορίτσια και το «Από Μηχανής Θέατρο» αρχίζει να πάλλεται στο ρυθμό του παιχνιδιού, ενός παιχνιδιού πραγματικά  αναπάντεχου …

Ο συγγραφέας του έργου Αντώνης Τσιοτσιόπουλος είναι και ο ένας από τους έξι παίκτες :

«Πρώτος μας σκοπός με το σκηνοθέτη Γιώργο Παλούμπη – που σχεδόν φτιάξαμε μαζί το έργο -ήταν να κάνουμε μια παράσταση , με ρεαλιστικό λόγο και κανονικούς ανθρώπους …»

Κι αν οι πρώτοι πόντοι του παιγνιδιού κερδίζονται από το ότι το έργο είναι τόσο  ρεαλιστικό στην καταγραφή του όσο  ένα ρεπορτάζ, το μεγάλο του προσόν είναι ότι διαθέτει «πίσω κείμενο» , το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ενός μεγάλου θεατρικού έργου …

Κι ενώ όλα κυλούν κανονικά και χωρίς διαιτητή ένας σκελετός πετάγεται ξαφνικά από τα ντουλάπια της ψυχής τους και ανατρέπει τα πάντα…

Ο ευτελισμός της ανθρώπινης ζωής, θέμα που πραγματεύτηκαν με άλλο τρόπο και φόρμα , συγγραφείς όπως  ο Κάφκα και ο Ντοστογιέφσκι .

Α.Τσιοτσιόπουλος: «…σκοπός μας ήταν να δείξουμε αυτούς τους καθημερινούς ανθρώπους που δεν ξέρουμε μπορεί να είμαστε εμείς ,μπορεί να είναι οι φίλοι μας και που δεν ξέρουμε κάθε στιγμή που μπορούμε να φτάσουμε … δεν έχουμε ιδέα τι κρύβουμε αν βρεθούμε σε μιά οριακή κατάσταση …»

Κι όσο το παιχνίδι «παίζεται» οι προβολείς του γηπέδου φωτίζουν το σκοτάδι όλων μας , το κοινωνικό σκοτάδι που νοιώθουμε ότι υπάρχει ίσως κρυμμένο στις γωνίες της ζωής και μας παραφυλάει . Οπως και οι ιδεολογίες , οι νοοτροπίες οι συνήθειες ,οι εμμονές και όλες οι νοσηρότητες που μας έφεραν στην κρίση . Ακόμα κι ο Εμφύλιος που ακόμη κουβαλάμε μέσα μας …

Είπα στον Αντώνη Τσιοτσιόπουλο ότι μας έφεραν σε «αμηχανία»με όλα αυτά που μας έδωσαν μέσα απ’το έργο να διαχειριστούμε και ότι συν τοις άλλοις δεν το περιμέναμε να συμβεί ,σε μια κωμωδία που εξελίσσεται σε ένα γήπεδο μπάσκετ…

Α.Τσιοτσιόπουλος : «Αν το κάναμε εμείς αυτό ζητάμε συγγνώμη.. (γελάει) και το θέατρο είναι ζωή και η ζωή είναι θέατρο»…

Συντελεστές Παράστασης:

  • Κείμενο: Αντώνης Τσιοτσιόπουλος
  • Σκηνοθεσία / Δραματουργία: Γιώργος Παλούμπης
  • Σκηνικά: Ηλέκτρα Σταμπούλου
  • Κοστούμια: Ομάδα Boudoir
  • Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας
  • Ηχητική επιμέλεια: Ανδρέας Μιχόπουλος
  • Βοηθός Σκηνοθέτη: Μιχάλης Ζαχαρίας
  • Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
  • Σχεδιασμός Αφίσας: Θωμάς Παπάζογλου

Ηθοποιοί:

  • Στάθης Σταμουλακάτος
  • Μάκης Παπαδημητράτος
  • Θάνος Αλεξίου
  • Κώστας Φυτίλης
  • Στέλιος Δημόπουλος
  • Αντώνης Τσιοτσιόπουλος


Από Μηχανής Θέατρο – Κάτω Σκηνή
Διεύθυνση: Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο

Λίντα Γιαννοπούλου

Please follow and like us:
29 August 2018

Αγόρια προσοχή! Κορίτσια το ευαγγέλιο!

Αίσθηση προκαλούν τα ευρήματα μεγάλης έρευνας του Ανδρολογικού Ινστιτούτου σε 2.000 ζευγάρια, η οποία αφορά στους λόγους που οδήγησαν 8 στις 10 Ελληνίδες σε ξένες αγκαλιές.

Το εντυπωσιακό είναι ότι, αντίθετα από την κοινή πεποίθηση ότι οι άνδρες ξενοκοιτάνε περισσότερο, οι γυναίκες είναι εξίσου «άτακτες» σε ποσοστό που αγγίζει το 78%, έναντι του 84% των ανδρών που απιστεί επίσης…
Στην έρευνα, που διήρκεσε δυο χρόνια, συμμετείχαν 2.000 ζευγάρια, αποτυπώνοντας τη σεξουαλική ισότητα των δύο φύλων και αναδεικνύοντας τα 10 σημεία-κλειδιά για τη γυναικεία απιστία:

1. Παρά την επικρατούσα άποψη ότι ο άνδρας είναι ο κυνηγός και η γυναίκα το θήραμα, συνήθως γίνεται το αντίθετο.

Η γυναίκα επιλέγει ποιον θα βάλει στο κρεβάτι της, γιατί ελέγχει τόσο τη δική της επιθυμία, όσο και την επιθυμία του άνδρα, με απίστευτη ευκολία.

2. Προσέξτε τη γυναίκα σας στην ωορρηξία.

Είναι βιολογικά έτοιμη για απιστία, γιατί σε κείνη τη φάση το σεξ και η αναπαραγωγή συνδυάζονται -θέλει, δηλαδή, να είναι και ερωμένη και μητέρα.

Αν δεν είστε εσείς ο σύντροφος που ψάχνει, τότε είναι σίγουρο ότι θα ξενοκοιτάξει με την «ευλογία» της φυσικής της ορμής.

3. Η γυναίκα δεν απιστεί, απλώς φεύγει και δεν ξαναγυρνά, γιατί το προετοιμάζει καιρό.

Ενώ ο άνδρας είναι πάντα έτοιμος να γυρίσει στην ασφάλεια της μαμάς-ερωμένης -συντρόφου, ειδικά στις μέρες μας που οι γυναίκες αποδεικνύονται περισσότερο χρήσιμες και παίρνουν σωστές αποφάσεις.

4. Η γυναικεία απιστία δεν είναι ποτέ επιπόλαιη, ακόμη κι όταν γίνεται για λάθος λόγους.

Είναι μια σοφή απιστία, γιατί είναι μελετημένη στρατηγικά.

Η γυναίκα σκέφτεται μόνο με το κεφάλι της, γι’ αυτό οι άνδρες καταρρακώνονται, μόλις μάθουν ότι η γυναίκα τους έκανε σεξ με κάποιον άλλον και θέλουν να τη σκοτώσουν, σαν Οθέλοι, όταν οι γυναίκες, στην αντίστοιχη περίπτωση, απλά γυρίζουν την πλάτη κι εγκαταλείπουν.

5. Οι άνδρες ευνουχίζονται με την απιστία της γυναίκας, γιατί τη θεωρούν σοβαρή υπόθεση, όχι σαν τη δική τους απιστία, που θεωρείται αθώα και μηχανιστική.

Ξέρουν πως η γυναίκα που έφυγε δεν πήγε με το καλύτερο αρσενικό, αλλά έφυγε γιατί είδε στους ίδιους μια αναπηρία της ανδρικής τους ιδιότητας.

6. Η απιστία στη γυναίκα είναι μια τιμωρία στον επιπόλαιο εραστή, που αμφισβήτησε τη θεϊκή της φύση.

Η Μήδεια δεν ήταν απλά μια «κερατωμένη» γυναίκα, αλλά μια θεϊκή μορφή, που τιμωρεί τον άπληστο Θησέα, που την άφησε, όταν του χάρισε το χρυσόμαλλο δέρας, την εξουσία, τα παιδιά και όλα τα καλά…

7. Η απιστία της γυναίκας είναι μια πράξη με διπλό μήνυμα.

Σε τιμωρώ γιατί ήσουν κακό παιδί, αλλά γύρνα πίσω γιατί είσαι χρήσιμος σε άλλα, πιο απλά πράγματα.

8. Η απιστία στη γυναίκα έχει «μητέρα» τη σεξουαλική της ευφυΐα και «πατέρα» τον ερωτισμό, ενώ στον άνδρα είναι μια «ορφανή» απιστία με πολλούς δήθεν «γονείς», που είναι οι αντίζηλοι του αρσενικού στις επιδόσεις που αρέσκονται να συζητάνε στις ανδρικές παρέες.

Όπως οι ψαράδες και οι κυνηγοί…

9. Η γυναικεία απιστία είναι συνήθως παθιασμένη και αδιαμεσολάβητη, ενώ στον άνδρα είναι ένα φτωχό αντίγραφο της ματαιόδοξης φύσης του ανδρισμού του – μια διαμεσολαβημένη από τη σεξουαλική ζήλεια για τα άλλα αρσενικά.

10. Αν η απιστία των φύλων είχε βαθμολογία επιδόσεων, η γυναίκα θα έπαιρνε άριστα, ενώ ο άνδρας θα έμενε μετεξεταστέος.

Γιατί ο άνδρας, όσες φορές και να την κάνει την απιστία, πάντα θα συλλαμβάνεται επ’ αυτοφώρω, ενώ η γυναίκα μόνο αν το πει η ίδια επειδή απλά το θέλει ή για να τον τιμωρήσει, με την προσφιλή φράση «υπάρχουν και καλύτεροι από σένα».

«Η άπιστη γυναίκα είναι μια Μαντάμ Μποβαρύ στη ρομαντική αλήθεια της, όταν η βιολογική αλήθεια της είναι πως γεννιέται άπιστη, για να φέρει στον κόσμο υγιείς απογόνους», εξηγεί ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου δρ Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης και εξηγεί ότι η γυναίκα, γεννιέται άπιστη, ενώ ο άνδρας γίνεται, για να υπερασπίσει τον εύθραυστο ανδρισμό του.

«Άρα η γυναίκα έχει πολύ περισσότερο το “χάρισμα” της απιστίας, σαν φυσική κληρονομιά τρόπον τινά, ενώ ο άνδρας το αποκτά για κοινωνικούς κυρίως λόγους, για να… φανεί άνδρας, αλλά και να το αποδεικνύει συνεχώς έχοντας “χαρέμι”», επισημαίνει.

Please follow and like us: