12 PM | 28 Oct

Mega κενό!

 

Σάββατο βράδυ, ανοίγω την τηλεόραση και πέφτω πάνω στις Τρεις Χάριτες.

Τι χαρά είναι αυτή;

Πιο σωστά, χαρμολύπη, γιατί απόψε θα πέσει το μαύρο.

Κολλάω. Γελάω. Συγκινούμαι.

Καπάκι το πρώτο επεισόδιο από το Δις Εξαμαρτείν.

Σκέφτομαι, μπράβο τους, πριν το τέλος μας αποχαιρετούν με τα καλύτερά τους.

Φυσικά ακολουθούν οι Απαράδεκτοι.

Περνώ το σαββατόβραδο κολλημένη στο Mega και μάλλον δεν είμαι η μόνη.

Το timeline στο Facebook είναι γεμάτο αναρτήσεις για το Mega μας και το μαύρο που θα πέσει τη νύχτα.

Από τη μία γελάω με τους Απαράδεκτους (είναι αδύνατο να μην… και σίγουρα η καλύτερη επιλογή για ένα gran “φινάλε”) από την άλλη βουρκώνω με τα τρέιλερ (είμαι ευσυγκίνητη, τι να κάνουμε;).

Δεν είναι τρέιλερ αλλά δεν μπορώ να τα πω και promo, αφού δεν έχουν κάτι να προωθήσουν, εκτός από τις αναμνήσεις μας.

Σκέφτομαι πόσο μάγκες είναι τα παιδιά που τα μόνταραν, τι ωραίο κέντημα από ατάκες, πόσες ώρες θα έψαξαν και ξεδιάλεξαν τα πλάνα από την ατέλειωτη βιβλιοθήκη του καναλιού και με τι ψυχολογία.

Απλήρωτοι, ξέροντας ότι το κανάλι θα κλείσει, αβέβαιοι για το μέλλον τους.

Και ξαφνικά πέφτει το μαύρο, στη μέση μιας ατάκας…

Και νιώθω μέσα μου ένα mega κενό.

Είμαι παιδί της οικογένειας του ΑΝΤ1 και όπως πολλά άλλα παιδιά, ήθελα κι εγώ να φύγω από το σπίτι.

Εμείς έπρεπε να ακούμε τον μπαμπά μας που ήταν πανταχού παρόν, στο Mega πάλι σου έδιναν την εντύπωση ότι τα παιδιά είχαν μείνει μόνα στο σπίτι και μπορούσαν αν κάνουν αυτό που ήθελαν.

Και αυτό που έκαναν ήταν η τηλεόραση στα καλύτερά της. Όσο ήμουν στον προγραμματισμό ζήλευα τις σειρές τους, κωμικές και δραματικές.

Όταν πήγα στην παραγωγή ζήλευα τα σκηνικά τους, τις καλοστημένες παραγωγές, όχι ότι και οι δικές μας δεν ήταν καλές, απλά οι δικές τους είχαν κάτι παραπάνω.

Ήθελα κι εγώ να δουλέψω στο Mega.

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια.

Έφυγα από τον ΑΝΤ1, στο Mega δεν πήγα ποτέ, αλλά συνεργάστηκα σε τέσσερις εξωτερικές παραγωγές, που μεταφράζονταν σε αρκετά χρόνια πήγαινε – έλα στο κανάλι της Μεσογείων, σε meeting και brainstorming, σε τηλέφωνα, γυρίσματα, αλλαγές της τελευταίας στιγμή, δημιουργικές διαφωνίες… όλα αυτά που συνθέτουν τις τηλεοπτικές παραγωγές, πάντα όμως με ένα συναίσθημα χαράς γι’ αυτό που κάναμε.

Όταν πηγαίναμε εκεί είχαμε τη χαρά ότι θα συναντήσουμε ανθρώπους που μας αρέσουν.

Που τους αγαπάμε.

Τον Πέτρο, τον Λοΐζο, την Έλενα, τη Μαρία, την Αθηνά, τη Νίκη, τον Κώστα, τον Νίκο, τον Τάση, τον Σπύρο, τη Γιάννα, τον Μιχάλη, τον Χρήστο, τον Φώτη, την Ξένια, τη Στέλλα, την Αλίκη… και τόσους άλλους.

Δεν ήταν ποτέ μόνο δουλειά.

Όλους αυτούς σκέφτομαι τώρα, γιατί τα παιδιά του Mega είναι φίλοι μου.

Τα παιδιά του Mega είναι το κανάλι.

Και το Mega ήταν πάντα το πρώτο κανάλι στο τηλεκοντρόλ μου.

Χίλιες φορές να δω ένα ακόμα επεισόδιο του Dolce Vita παρά τις καινούργιες παραγωγές που παίζουν τα υπόλοιπα κανάλια.

Ειλικρινά δεν μπορώ να πιστέψω πώς το πρώτο κανάλι της ιδιωτικής τηλεόρασης έφτασε στο σημείο να κλείσει.

Κι ας το έχω ζήσει από κοντά.

Βρίσκω χυδαίο ότι τόσοι άνθρωποι έχουν χάσει τα δεδουλευμένα τους, έχουν μείνει χωρίς δουλειά και έχουν περάσει τόσο μεγάλο διάστημα στην αβεβαιότητα.

Να δούμε τώρα ποιος θα πάρει την καλύτερη βιβλιοθήκη σειρών που διαθέτει η χώρα μας.

Ιφιγένεια Κολλάρου

 

 

Please follow and like us:

Σχόλια

σχόλια