11 AM | 11 Sep

Επιτραπέζια : Περί γεύσεως;

Κάθε χρονική περίοδος έχει τις «μόδες» της· τις εμμονές της, θα έλεγα από την πλευρά μου.

Είναι η προσπάθειά μας να αποδείξουμε ότι παρακολουθούμε τα ρεύματα της εκάστοτε εποχής;

Η αγωνία μας να μη φανούμε αναντίστοιχοι των καιρών μας;

Η φιλοδοξία μας να ακούμε διαρκώς (παραποιώ το νόημα του καβαφικού λόγου που ακολουθεί) τον έπαινο του Δήμου;

Λόγω του ότι είναι και υπαρξιακής φύσεως αυτά τα ερωτήματα, ας μην απαντηθούν στο παρόν σημείωμα.

Από τον κανόνα της μόδας δεν θα ήταν δυνατόν να εξαιρεθούν οι επιγραφές (με τις επωνυμίες) των εστιατορίων· εν προκειμένω αρκούμαι στις ταμπέλες των σουβλατζίδικων και των μαγειρειών.

Η αρχική αναφορά στα οβελιστήρια, τους αειθαλείς λειμώνες στους οποίους η κορυφαία των αισθήσεων αγάλλεται από την αδιατάρακτη συνύπαρξη του κρεμμυδιού και του τζατζικιού· η αρχική αναφορά στα ευαγή ιδρύματα όπου προσφέρεται πλουσιοπάροχα το «street food», όπως βάφτισαν το πιτόγυρο παλιννοστήσαντες από τις σχολές κλασικής φιλολογίας της Γηραιάς Αλβιώνος.

Παλαιότερα η μόδα επέβαλε στις επιγραφές επωνυμίες βουκολικής εμπνεύσεως: «Έλατος», «Όλυμπος», «Παρνασσός», «Ο Τσοπάνος». Τώρα ενδημούν οι παιχνιδιάρικοι νεολογισμοί με απαραίτητο συστατικό τη λέξη «γύρος».

Γύρο – γύρο όλοι (να μείνουμε πάντα παιδιά), γύρο-φέρνω (υποδηλώνει και την υπηρεσία delivery), ο γύρος του κόσμου (λάτρης του Ιουλίου Βερν ο ψήστης).

Άλλο ένα του συρμού στοιχείο επωνυμιών εστιατορίων, εν προκειμένω με μαγειρευτά, είναι το «κυρά».

Ίσως για να θυμίζει τη λαϊκή αγνότητα και φιλοξενία στους παλιούς καλούς καιρούς, προγενέστερους των ταινιών του παλιού, καλού ελληνικού κινηματογράφου με τα κοσμικά εστιατόρια και τα εξοχικά κέντρα – φωλίτσες.

Έτσι, στις ημέρες μας δεν θα προσφέρουμε ηδονή στη γαστέρα μας παραγγέλνοντας από το μενού του «Φραντζεσκάτου» ή από εκείνο του εστιατορίου «Βάκχος».

Τώρα θα κάνουμε παπάρα στο «Τσουκάλι της κυρα-Σοφίας», θα κιαλάρουμε με λάγνο μάτι την «Κατσαρόλα της κυρα-Γαρουφαλιάς» και θα βουτήξουμε στη «Μαρμίτα της κυρα-Μαρίας».

Μέχρι τη «νέα άφιξη».

Όχι νεοφυούς εστιατορίου αλλά νεοφυούς μόδας στις επωνυμίες.

Η οποία μόδα πιθανόν να θέλει η επωνυμία να λήγει σε –άρα.

Πώς λέμε «ζωάρα»;

Γιατί, όπως έχει γράψει ο οξυδερκής και καυστικός Όσκαρ Ουάιλντ:

«Τίποτε δεν είναι πιο επικίνδυνο από το να είσαι υπερβολικά μοντέρνος. Διατρέχεις τον κίνδυνο να γίνεις ξαφνικά υπερβολικά ξεπερασμένος».

Περί γεύσεως;

Ο Επικούρειος

Please follow and like us:

Σχόλια

σχόλια