09 AM | 25 Aug

Ας περιορίσουμε την ανάγκη μας να μιλήσουμε , μας παροτρύνει η Νάνσυ Μπίσκα!

Καθημερινά παρατηρώ στο γυμναστήριο ότι οι γυμναστές ξοδεύουν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους με τους πελάτες τους στο να τους ακούν..

Διαδραματίζουν περισσότερο τον ρόλο του ψυχολόγου με ώτα ευήκοα.

Υπάρχει μοναξιά, πολλή μοναξιά ανάμεσα στους συνανθρώπους μας.

Βλέπω πρόσωπα χαμένα στις έγνοιες τους ή παραδομένα τελείως στις τηλεοπτικές οθόνες μπροστά τους.

Λειτουργούν μηχανικά, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες ασκήσεις ή μηχανήματα, σαν προγραμματισμένα ρομπότ.

Μοιάζουν να είναι βυθισμένοι στο παρελθόν ή στα άγχη τους για το μέλλον.

Απουσιάζουν από το μόνο που πραγματικά υπάρχει: το τώρα.

Βεβαίως υπάρχουν και πολλοί που μπαίνουν μέσα στο γυμναστήριο με χαμόγελο και μία γνήσια “καλημέρα”, φωτίζοντας τον χώρο.

Γι΄ αυτό ας χαμογελάμε πιο συχνά σε όποιον βρεθεί στο δρόμο μας.

Ας απευθύνουμε έναν εγκάρδιο χαιρετισμό στη γειτονιά, στο δρόμο, στο ασανσέρ, στα καταστήματα, στον χώρο της εργασίας μας.

Όταν έχουμε τον χρόνο ας ακούμε τους άλλους κι ας περιορίσουμε την ανάγκη μας να μιλήσουμε.

Δεν θα λύσουμε τα προβλήματά τους. Αρκεί να τα ακούσουμε προσφέροντας ένα χαμόγελο από καρδιάς…

Θα τους αλλάξουμε τη διάθεση, όπως μας την αλλάζουν κι εμάς όταν μας χαμογελούν, μας χαιρετούν, μας ακούν,  μας αναγνωρίζουν.

Καλημέρα

Νάνσυ Μπίσκα

St. John’s University

 

Please follow and like us:

Σχόλια

σχόλια