09 AM | 08 Aug

“Jo Handcrafted in Sifnos!” Μα ποιά είναι αυτή η Τζο;

Η Τζο, Γεωργία Μήτσικα, ζει και εργάζεται στη Σίφνο.

 Είναι «πολίτης της γης», αφού νιώθει σαν στο σπίτι της παντού.

Είναι υπερκινητική, μιλάει γρήγορα, κάνει απανωτές ερωτήσεις, και όλα αυτά σε συνδυασμό με μια ανεξήγητη φυσική συστολή.

Ντύνεται παράξενα, έχει πολλά τατουάζ, ατίθασα μαλλιά πιασμένα ανέμελα σε αλογοουρά, και παιδικό βλέμμα.

Την παρομοιάζω με χαρούμενο χρωματιστό καπνό, που πηγαίνει όπου την οδηγεί η φαντασία και η ψυχή της.

Φέτος πραγματοποίησε ένα από τα όνειρά της.

 Άνοιξε ένα μαγαζάκι στη Σίφνο, μέσα στο «στενό» της Απολλωνίας, με χειροποίητα είδη.

Πετσέτες μπάνιου, τσάντες, πορτοφόλια, μπρελόκ, σακίδια, όλα ραμμένα ή πλεγμένα από τα χεράκια της.

Εκεί μέσα η Τζο δουλεύει μπροστά στον κόσμο.

 Όποιος περάσει απέξω μπορεί να τη δει να γαζώνει ή να πλέκει τα υπέροχα και πολύ μοντέρνα «πράματά» της.

– Είσαι ένα εντελώς διαφορετικό άτομο από την πλειονότητα, πρέπει να το παραδεχτούμε. Δείχνεις αντισυμβατική. Στο ντύσιμο, στο χτένισμα, στα τατουάζ. Αισθάνεσαι κι εσύ διαφορετική και αντισυμβατική; Ή μόνο εγώ το βλέπω; Σε τι αισθάνεσαι εσύ η ίδια ότι διαφέρεις;

 Δεν μ’ αρέσαι να ακολουθώ πρότυπα και κανόνες. Μ’ αρέσει να κάνω αυτό που είναι ωραίο για τη δική μου αισθητική και προσπαθώ να το υποστηρίξω, όχι με σκοπό όμως να αρέσω αλλά για να αισθάνομαι εγώ όμορφα.

– Πιστεύεις ότι οι ιδιαιτερότητες της προσωπικότητάς σου υποβοήθησαν την καλλιέργεια και τη σταδιακή εξέλιξη της φαντασίας σου ;

 Δεν πιστεύω ότι κάνω κάτι ιδιαίτερο. Έτσι ήμουν από παιδί.

– Έχω δει ότι οι ντόπιοι σε νιώθουν “δικιά τους”. Σ’ αγαπούν, σε στηρίζουν και καμαρώνουν για τη δουλειά σου. Πόσα χρόνια ζεις εδώ και πώς κατάφερες να κερδίσεις τις καρδιές τους, εσύ μια ξενομερίτισσα.; (την ξαφνιάζει η ερώτηση, σκέφτομαι μήπως έκανα γκάφα)

Πέντε χρόνια ζω εδώ. Δεν ξέρω τι να σου πω. Δεν αισθάνθηκα ποτέ το νησί σαν ξένο τόπο. Ούτε τους ανθρώπους αισθάνθηκα ποτέ ξένους. Σαν να ζούσα πάντα εδώ. Ίσως γι’ αυτό. Το νησί έχει μια αύρα που σε κάνει και αισθάνεσαι σπίτι σου. Οι άνθρωποι είναι φιλικοί και δεν σου φέρονται σαν να είσαι ξένος, ίσως γι’ αυτό.

– Από πού αντλείς την έμπνευσή σου; Θέλω να πω ποιο είναι το έναυσμα. Ποια είναι η πρώτη στιγμή; Και μετά από την πρώτη στιγμή τι διαδρομή ακολουθεί αυτή η έμπνευση;

Συνήθως όταν κοιμάμαι βλέπω πράγματα. Αλλά και το κάθε υλικό που βλέπω θέλω να το αλλάξω. Να το κάνω κάτι άλλο, με άλλη χρήση.

– Έχεις σπουδάσει φωτογραφία στη Σχολή Σταυράκου. Νομίζεις ότι οι σπουδές σου ήταν το ελατήριο που απογείωσε τη φαντασία σου και τον τρόπο να μεταμορφώνεις στο μυαλό σου αυτόματα τις εικόνες που βλέπεις σε κάτι άλλο ή απλώς οι σπουδές ήταν αυτές που έβαλαν σε έναν δρόμο και τακτοποίησαν κατά έναν τρόπο την αχαλίνωτη φαντασία σου;

 Μάλλον άσχετες ήταν οι σπουδές με όλο αυτό. Από μικρή άλλαζα τα πράγματα συνεχώς. Μου άρεσε να διαφοροποιώ το χώρο μου.

– Πόσα χρόνια φτιάχνεις αντικείμενα με τα χέρια σου;

 Από τότε που γεννήθηκα. Έφτιαχνα πράγματα με κοχύλια και πέτρες που μάζευα από τις παραλίες, και στο σπίτι χρησιμοποιούσα άχρηστα αντικείμενα ή ρούχα και έφτιαχνα κάτι άλλο. Πάντα μου άρεσε να αλλάζω τη χρήση των αντικειμένων.

– Ποιες είναι οι διαφορές των χειροτεχνημάτων που φτιάχνεις φέτος και πέρυσι με τα χειροτεχνήματα που έφτιαχνες πριν δέκα χρόνια; Βλέπεις διαφορές; Κι αν ναι, ποιες είναι;

Τώρα ασχολούμαι με πιο πολλά υλικά. Παλιά μεταποιούσα ό,τι ήταν άχρηστο. Μου άρεσε να τα ξαναζωντανεύω. Ενώ τώρα φτιάχνω πράγματα από το μηδέν.

– Έχεις καινούργια σχέδια στο μυαλό σου;

 Έρχονται ξαφνικά. Με το που βλέπω ένα καινούργιο υλικό, εκείνη τη στιγμή έρχεται.

Δεν δουλεύω πατρόν, δεν δουλεύω μήτρες. Η έμπνευση έρχεται από κάτι που βλέπω στο δρόμο, στην παραλία, όπου να ‘ναι.

– Αυτό το μαγαζί ήταν ξαφνική απόφαση ή όνειρο χρόνων;

 Πάντα ήθελα έναν χώρο που να μπορώ να απλώνω όλα τα υλικά μου για να τα βλέπω και να τα κάνω μίξη. Όχι σαν μαγαζί, σαν εργαστήριο. Απλά εξελίχθηκε τελικά σε ένα εργαστήριο που είναι και μαγαζί.

– Ποια είναι τα βαθύτερα όνειρά σου; Αν έκλεινες τα μάτια και σου έλεγα ότι μπορείς να πραγματοποιήσεις με έναν μαγικό τρόπο ό,τι τραβάει η ψυχή σου, χωρίς κανένα φρένο και λογική, ποια εικόνα βλέπεις με σένα μέσα;

 Θέλω μια ηρεμία, μια αγάπη, να είναι όλα απλά και ωραία για τον κόσμο, χωρίς όλα αυτά που γίνονται. Στη φύση, στη θάλασσα. Από τη θάλασσα παίρνω ζωή. Χωρίς θάλασσα δεν μπορώ. Το όνειρό μου είναι ένα σπίτι στη θάλασσα. Να ανοίγω την πόρτα μου το πρωί και να βλέπω τη θάλασσα. Να κοιμάμαι στη θάλασσα.

Η τελευταία εντύπωση που πήρα μαζί μου φεύγοντας από το μαγαζί της, ήταν ότι μίλησα με ένα παιδί που παίζει ευτυχισμένο με τα παιχνίδια του.

Δεν καταλαβαίνει γιατί ο κόσμος δείχνει τόσο ενθουσιασμό για τα αντικείμενα που φτιάχνει, την ξενίζουν οι ερωτήσεις, δεν ξέρει γιατί και πώς συμβαίνει όλο αυτό.

Έτσι ήταν πάντα.

Απλώς κάθεται εκεί… και παίζει με τα παιχνίδια της.

Ελευθερία Σουγιουλτζή

Please follow and like us:

Σχόλια

σχόλια