08 AM | 17 Jul

Χωριό μου ,χωριουδακι μου…λέει η Ελευθερία !

“Καταλαβαίνεις ότι είσαι σε χωριό όταν πεθαίνει κάποιος στο άλλο χωριό και το μαθαίνεις απ’ την καμπάνα που βαράει πένθιμα όλη μέρα, όταν αρρωσταίνει κάποιος βαριά και το συμπεραίνεις απ’ το ελικόπτερο που περνάει από πάνω σου και τον πάει Αθήνα.

Όταν το σφουγγάρι, το σαπούνι και το σαμπουάν σου αντί να βρίσκονται στο μπάνιο είναι πάνω στο μπεντένι της αυλής σου γιατί σαπουνίζεσαι και λούζεσαι γυμνός στο λάστιχο ό,τι ώρα σου καπνίσει, όταν κινδυνεύεις να κατεβείς όλο το καλντερίμι με τον κώλο γιατί πάτησες κουράδα γαιδάρου, όταν ανεβάζεις το νερό που πίνεις και μαγειρεύεις 60 σκαλιά με τα χέρια μέχρι το σπίτι σου και φτιάχνεις τρικέφαλα.

Όταν μαγειρεύεις ό,τι έχει βγάλει ο περιβολάρης και όχι ό,τι σου κάπνισε εσένα να φας, όταν για να μπεις στο σπίτι σου ενίοτε περνάς μέσα από ένα άλλο σπίτι, ή μέσα από τον περίβολο μιας εκκλησίας για να βγεις από το πίσω πορτί γιατί από κει συνεχίζει το μονοπάτι σου.

Είσαι στο χωριό όταν το βράδυ που γίνεται γάμος τρία χωριά πιο πέρα, ακούς κι εσύ τα όργανα, όταν τη νύχτα συνειδητοποιείς ότι αν δεν είχες το σκύλο σου να κοιμάται πάνω στις σαγιονάρες σου δεν θα ‘μενες ποτέ μα ποτέ εκεί ολομόναχος τη νύχτα.

Χωριό.

Αγαπημένο και λατρεμένο χωριό.

Που μας θυμίζεις πόσα πράγματα είναι εντελώς περιττά στην καθημερινότητά μας.

Χωριό.

Που μας υποχρεώνεις με σφαλιάρες να γυρίσουμε το βλέμμα πίσω.

Στο τότε.

Που οι άνθρωποι δεν είχαν αυτοκίνητα, τηλέφωνα, ψυγεία, θερμοσίφωνα, τηλεοράσεις και όλα τα σκατά.

Χωριό.

Που μας μαθαίνεις με κλωτσιές ότι ο άνθρωπος το μόνο που χρειάζεται είναι την ησυχία του τη νύχτα και τον ουρανό και τη θάλασσα τη μέρα.

Χωριό.

Που αφού μας υποχρεώσεις με τον τρόπο σου να ξεράσουμε σε αρρώστιες για ένα μήνα ό,τι τοξικό έχουμε φάει στη μάπα στην πόλη, κοκκινίζεις τα μάγουλά μας, καθαρίζεις το δέρμα μας, ισοπεδώνεις του κοιλιακούς μας και σφίγγεις τις πλάτες μας.

Χωριό.

Αγαπημένη ανάσα. Ανάσα ζωής.

Χωριό.”

Ελευθερία Σουγιουλτζή

Please follow and like us:

Σχόλια

σχόλια