05 PM | 13 Jul

Πέθανε ο Μάνος Αντώναρος!

Περιμένω από στιγμή σε στιγμή να εμφανιστεί από κάπου και να πει ,  βρε μ…….ς,  το πιστέψατε ότι πέθανα;

Και να γελάει με το χαρακτηριστικό πονηρό του γέλιο , όπως όταν μούλεγε κάθε φορά που βρισκόμασταν :Ελσάκι τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις» για να του απαντήσω «θέλω να γίνω Μάνος»

Ήταν το δικό μας αστείο , που μόνο εμείς ξέραμε τι σημαίνει!

Τον Μάνο τον αγαπούσαν και το εκτιμούσαν πάρα πολλοί στην πιάτσα μας .

Λιγότεροι ήταν αυτοί  που τον αντιπαθούσαν και αυτοί κατά την κρίση μου γιατί δεν έπιαναν τις λεπτές αποχρώσεις της ειρωνείας του και το καυστικό του χιούμορ .

Αγαπούσε πολύ τις γυναίκες ,είχε περισσότερες φίλες απ΄ότι φίλους προσπαθούσε να τις καταλάβει και ας τον παραξένευαν οι αντιδράσεις τους.

Και εκείνες τον αγαπούσαν πολύ.

Έβρισκαν στον Μάνο ,έναν ώμο να πουν το πρόβλημά τους –συνήθως τα γκομενικά τους –

Και έναν φίλο που θα τους στεκόταν σε πολλές δυσκολίες.

Αγάπησε και αγαπήθηκε πολύ ,ώσπου ήρθε ο  ΕΡΩΤΑΣ με όλα τα γράμματα κεφαλαία και δεν ήταν άλλος από τα παιδιά του.

Εκεί  ο Μάνος τα έδωσε όλα !

Κατά τη γνώμη μου ότι είχε και δεν είχε μέσα στη ψυχή του, ίσως και για πρώτη φορά  !

Δεν ξέρω τι άλλο να γράψω γι΄αυτόν , είναι και σαν «αστείο» ότι γράφω έστω και λίγα γι΄αυτόν , γιατί ο Μάνος μάλλον κάνει ένα από τα αστεία του και θα εμφανιστεί σε λίγο γελώντας να μας πει μ….ς το πιστέψατε ότι πέθανα;

Θα αντιγράψω τα λόγια του αδελφού του του Βαγγέλη που τον ήξερε όσο ελάχιστοι:

«Με ανείπωτο πόνο στη καρδιά μου αποχαιρετώ σήμερα το μονάκριβο και πολυαγαπημένο μου αδελφό, τον Μανο. Μας είπε αντίο σήμερα το.μεσημέρι μετα απο μια ανιση μαχη 20 ημερών. Χάνω τον ανθρωπο που μεγαλώσαμε μαζι στη κρεββατοκαμαρα της οδού Φορνέζη, που παίζαμε πόλεμο με πλαστικά σπαθια στη πίσω βεραντούλα της μονοκατοικίας μας, που μαλλώναμε και μονιαζαμε. Που μπήκαμε κι οι δυό στη δημοσιογραφία — από άλλα μετερίζια. Εκείνος μποέμ δημιουργικός με μοναδική πέννα και άφθαστες σύγχρονες φρεσκες ιδεες. Λατρευτός στισ παρέες, με χιούμορ κι αγάπη για τους ανθρώπους. Θα μου λείψεις Μανο μου. Θα μου λείψουν οι παρατηρήσεις οι υποδείξεις που μου έκανες από αγάπη. Εμένα του πιο συμβατικού. Να ήξερες πόσο σοβαρα τις έπαιρνα, να ήξερες μόνο…Πόσο θα.μου λείψουν όλα αυτά. Αλλά κυρίως εσυ που μ εβγαζες τόσο συχνά απο τη γκριζάδα της…ρουτινας μου. Ησουν/εισαι σπουδαίος ανθρωπος. Και γι αυτό αθόρυβος.»

Please follow and like us:

Σχόλια

σχόλια