09 AM | 12 Jul

Πως είναι να ξεχωρίζεις το ταλέντο … απ΄τα σκουπίδια!Η Ελευθερία κόλλησε στην “Πρόβα νυφικού”

Από κάτι βιβλία που ξέθαψα εδώ μέσα, ξαναερωτεύτηκα τις παλιές σειρές που ουδέποτε έβλεπα όταν παιζόντουσαν, γιατί εκείνη την εποχή δούλευα βράδυ.

Αραιά και πού μόνο καμιά σκηνή έπαιρνε το μάτι μου, σε καμιά αρρώστια, ή σε καμιά απόλυση.

Για ρεπό, ούτε λόγος.

Και διαβάζοντας την “Πρόβα νυφικού”, λέω “κάτσε να μπω στο youtube να δω ποιος έπαιζε τι, για να έχω και εικόνα των προσώπων διαβάζοντας”.

Και κόλλησα. Και το βλέπω. Με τη σειρά τα επεισόδια.

Και έμεινα άλαλη απ’ το ταλέντο των ηθοποιών.

Είχα ξεχάσει πώς είναι να “παίζεις”.

Από το σκουπιδαριό που βλέπουμε στα σίριαλ, από τα ρεζιλίκια και την χωρίς ντροπή ξεφτίλα που μας παρουσιάζουν για “παίξιμο”, είχα ξεχάσει πώς είναι να βλέπεις ηθοποιούς με ταλέντο.

Γιατί δεν μπορούν να παίξουν όλοι.

Αλλά είχα ξεχάσει πραγματικά ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ αυτοί που παίζουν.

Φόρεσα τα γυαλιά πρεσβυωπίας μου, και κόλλησα τα μούτρα μου στην οθόνη για να μη χάσω ούτε μισή έκφραση απ’ το πρόσωπο του Βαλτινού που έπαιζε με τόσο σεβασμό και προσοχή και πάθος τον Πέτρο Μανιά, απόλαυσα τον Φίλιππο Σοφιανό που δε με τρελαίνει, αλλά το ‘παιξε τόσο μα τόσο καλά που σε μια στιγμή είπα “σώπα ρε πούστη μου”, παρατήρησα με μεγάλη προσοχή την Πέμυ Ζούνη που επίσης δεν με τρελαίνει, πόσο ωραία, προσεγμένα και απολαυστικά έπαιξε τη “μαντάμ” χωρίς να βαριέται να μας δείξει πόσο καλά μπορεί να παίξει, αλλά ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ κι όχι να ακολουθήσει την πεπατημένη (γιατί το βλέπουμε κι αυτό κατά κόρον πια στους ηθοποιούς λόγω βαρεμάρας προφανώς), με έπεισε μέχρι και η Αντζελα Γκερέκου που τον “φόρεσε” κανονικά το ρόλο της και τον πήγε μέχρι τέρμα, χωρίς να επαναπαυθεί ούτε μισή στιγμή στην εξωτερική της εμφάνιση που τότε “σταματούσε άτι” που λένε.

Παρατηρούσα και ξεσήκωνα τις εκφράσεις, τις παύσεις, τα βλέμματα του Άγγελου Αντωνόπουλου, ο οποίος είναι άνθρωπος ατελείωτης ευρηματικότητας, μια δραματική σχολή μόνος του.

Κι απ’ αυτόν τελικά έμαθα και “είδα” πώς παίρνεις έναν απλό και εύκολο και ίσως βαρετό ρόλο, ουδόλως απαιτητικό, και του δίνεις εύρος και βάθος και σημασία και αξία.

Εσύ το κάνεις αυτό. Ο ηθοποιός. Όταν αγαπάς τη δουλειά σου. Κι όταν δεν βαριέσαι.

Και φυσικά… όταν έχεις ταλέντο. Μεγάλο ταλέντο.

Τόσο μα τόσο πολύ πλούτισα, που όταν μετά αναπόφευκτα έκανα τη σύγκριση με τους ηθοποιούς που βλέπω να παίζουν τώρα στην τηλεόραση, δεν άφησα τον εαυτό μου να θυμώσει.

Του απαγόρευσα ακόμη και να σκεφτεί την αιτία “στα γουρούνια πετάς αποφάγια, αφού τα τρώνε όλα”.

Όχι, δεν θύμωσα.

Για να μη χαθεί από μέσα μου η σπάνια μαγεία.

Που με άφησε άφωνη. Έκπληκτη.

Κοιμήθηκα χθες το βράδυ, με την εικόνα του Πέτρου Μανιά (Βαλτινός) στο μυαλό μου, τη στιγμή που είδε για πρώτη φορά την Αγγελικούλα (Αλεξανδριανή Σικελιανού) να μπαίνει στο γραφείο του.

Ήταν ο έρωτας της ζωής του τελικά.
Κι έπρεπε να μας το δείξει αυτό την πρώτη στιγμή που την αντίκρυσε.
Και το είδα.
Με τη μούρη κολλημένη στην οθόνη. Να μη χάσω τίποτα από το παίξιμό του.
Και το πήρα μαζί μου στον ύπνο.
Ήταν η “Πρόβα Νυφικού”.

Ήταν η Ελευθερία απ’ τη Σίφνο.

Και ήταν και μια αφιέρωση στη δασκάλα μου του θεάτρου Ευδοκία Σουβατζή, γιατί ήταν εκείνη που με το πάθος και το ταλέντο της με έμαθε να τα διακρίνω όλα αυτά.

ΕλευθερίαΣουγιουλτζή

Please follow and like us:

Σχόλια

σχόλια