09 AM | 09 May

Ευτυχία Μισύρη: Ποίηση εμπνευσμένη από τη μουσική!

Εν αρχή είναι το μέλος…

 Έτσι θα άρχιζε το «ευαγγέλιο» της Ευτυχίας Μισύρη, η οποία πριν από λίγους μήνες παρουσίασε την πρώτη ποιητική συλλογή της.

Στη μουσική, λέει η ίδια, οφείλει το μεγαλύτερο μέρος της πορείας της· ό,τι έχει γράψει έως τώρα, στη μουσική οφείλεται.

Και στους ανθρώπους της.

«Γράφω σχεδόν μόνο όταν ακούω μουσική ή όταν φαντάζομαι μουσική.

Είναι δεμένη με όλα μου τα έως σήμερα βήματα και θα είναι με όλα όσα μου απομένουν.

Μέσα από αυτήν γνώρισα τη λογοτεχνία, το τραγούδι, το θέατρο. Μέσα από αυτήν επιχείρησα να γράψω λιμπρέτα και ποιήματα.

 Τη θεωρώ έναν μεγάλο ανοιχτό, φιλόξενο και πολυδιάστατο κόσμο, του οποίου τα μονοπάτια οδηγούν σε κάθε μορφή τέχνης.

Γιατί έως έναν βαθμό, οι μορφές της τέχνης συνδέονται μεταξύ τους με λεπτά νήματα και τα ενδιάμεσα όρια γίνονται συχνά δυσδιάκριτα.

Η συγκίνηση που εισπράττεις από την ενασχόλησή σου με ένα είδος της, έχει αντίκτυπο σε κάποιο άλλο που ηθελημένα ή τυχαία βρίσκεται στη ζωή σου.

Αντιλαμβάνομαι τη μουσική ως ένα μοναδικό όχημα, που επιτρέπει στον επιβάτη του να βαδίσει στο παζλ της τέχνης και να αφεθεί στις προκλήσεις της».

«Ταξίμια» είναι ο τίτλος της ποιητικής συλλογής της Ευτυχίας  Μισύρη.

Το ταξίμι είναι ο αυτοσχεδιασμός του μουσικού στο όργανο· μεταφορικώς η συνομιλία με τον ακροατή και συνάμα η απελευθέρωσή του.

Είναι το μέσο που διαθέτει ο μουσικός, για να εκφραστεί χωρίς τους περιορισμούς που θέτει η παρτιτούρα της σύνθεσης.

Ο λόγος στην ποιήτρια:

«Τα ταξίμια είναι η προσωπική επικοινωνία του μουσικού, πολλές φορές και η εξομολόγησή του.
 Κάτι τέτοιο φιλοδοξεί να κάνει και η ομώνυμη συλλογή: να κουβεντιάσει με τον αναγνώστη  για τη ζωή, κοιτάζοντας μέσα από το πρίσμα της μουσικής.
 Να εκθέσει αγωνίες, προσδοκίες και σκέψεις.
 Λένε κάποιοι στίχοι: “ποιος θα με σώσει από τις μελωδίες που με καταδιώκουν;”. Γιατί πάντα “σέρνουμε” μαζί μας και μουσικές που ταυτίστηκαν με δυσάρεστες στιγμές ή περιόδους της ζωής μας.
 Όπως ακριβώς εναλλάσσονται το όμορφο με το άσχημο. Και το όμορφο ξεχνιέται ή δεν εκτιμάται, ενώ το άσχημο αφήνει ίχνη. Αλλού γράφω: “βρήκα στο δρόμο ένα ζευγάρι μάτια, τα φόρεσα και τρέχαν οι ουρίτσες τους προς τα κάτω, δάκρυα με φτερά”. Γιατί η μαγεία της μουσικής είναι ακριβώς αυτή: η αλήθεια της. Μοιάζει μ’ ένα ζευγάρι γυαλιά σε άρρωστα μάτια, που φορώντας τα μπορεί κάποιος επιτέλους να δει την πραγματικότητα.
Τη δική του μοναδική πραγματικότητα, που οφείλει να σέβεται και να περιφρουρεί με ζήλο».

Το εξώφυλλο και επτά ακόμη σκίτσα που περιέχει το βιβλίο είναι δημιουργίες της εικαστικού Μαρίας Κοκκίνη.

Ζητήσαμε από την Ευτυχία Μισύρη ένα περιφραστικό τίτλο για τα «Ταξίμια» και μας έδωσε ένα ποίημα από τη συλλογή της υπό τον τίτλο «Ό,τι έχω»:

«Πάρε ό,τι έχω

 άσε μου μόνο

 τη μουσική

 για να ξαναρχίσω». 

Φώτης Χρονόπουλος

 

 

 

Please follow and like us:

Σχόλια

σχόλια