09 AM | 06 Apr

Η μεγάλη αγάπη … κατά Ελευθερία Σουγιουλτζή!

 

Και ξαφνικά,  κάτι σαν λάμψη άστραψε στο κεφάλι μου,  διαβάζοντας μια συνέντευξη ενός ανθρώπου,  που φοβόταν το θάνατο , γιατί αγαπούσε πολύ τη ζωή.

 Κι η μια σκέψη έφερε την άλλη.

Εγώ δεν φοβάμαι το θάνατο. Καθόλου.

Τον θεωρώ λύτρωση και ταξίδι σε άλλα μέρη κι άλλη γη.

Αλλά αυτό σημαίνει επίσης κι ότι θεωρώ την εδώ ζωή λίγο μαντάρα και σκατά.

 Ο άνθρωπος όμως που έδινε συνέντευξη μου έδινε την εντύπωση ενός ανθρώπου που με όλα όσα είχε ζήσει, -λύπες, χαρές, αρρώστιες, κ.λπ. όπως όλοι μας- αγαπούσε τη ζωή, αγαπούσε τα λίγα και τα απλά, τα απολάμβανε, δεν ήθελε να πεθάνει.

Και τότε ήταν που σκέφτηκα:

 “Μα… μήπως αυτό είναι η ευτυχία τελικά; Να αγαπάς… τη ζωή;;;; Την ίδια τη ζωή;”.

Μισός πλανήτης δέντρων έχει γραφτεί σε βιβλία για τον έρωτα, την ευτυχία, την προσωπική ευτυχία, την ευτυχία που μπορείς ή δεν μπορείς να βρεις, την αγάπη που σου δίνουν (αλλά μερικές φορές τι να την κάνεις κιόλας;), την αγάπη που δίνεις, αλλά κυρίως για την αγάπη που πρέπει να δίνεις.

 Γιατί αυτό δίδαξε κι ο Χριστός. Και όλες οι θρησκείες του κόσμου.
Η αγάπη που δίνεις είναι αυτή που σε ωριμάζει, σε ηρεμεί, σου εξισορροπεί και θετικοποιεί το μαγνητικό σου πεδίο και τόσα άλλα…
Αλλά ποια αγάπη ρε παιδιά; (Όπως λέει κι ο Λιάγκας: “Τι νερό ρε παιδιά; Δε διψάω”).
 Ποια αγάπη ρε παιδιά;

Πώς να αγαπήσεις αυτόν που σου βγάζει την Παναγία στη δουλειά και τον ανέχεσαι γιατί πρέπει να πας τα λεφτά στο σπίτι σου.

 Ή αυτόν που σε κακοποιεί καθημερινά και τον ανέχεσαι γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς τέλος πάντων.

 Ή αυτόν που με τον άλφα ή βήτα τρόπο σου κατέστρεψε τη ζωή που σου πήρε 20 ή και 30 χρόνια να ξαναφτιάξεις.

 Πώς να αγαπήσεις αυτούς; Πώς;;;; Και τι είμαι; Γκουρού;

 Μερικά πράγματα στη ζωή μου, ούτε με 20 χρόνια στο Θιβέτ (άσε που δεν υπάρχει πια) δεν μπορώ να τα καταπιώ και να συγχωρήσω αυτούς που μου τα έκαναν.

 Τι κατανόηση και πράσινα άλογα. Χέστηκα.

Από την άλλη όμως, τίποτα δεν  συμβαίνει τυχαία (είμαι απόλυτα πεπεισμένη γι’ αυτό), και άρα , όσοι και όσες έκαναν ό,τι έκαναν ήταν απλώς πρωταγωνιστές σε σκηνές που έπρεπε οπωσδήποτε να βιώσεις και δεν φταίνε αυτοί γι’ αυτό.

Και το πάμε αλλού τώρα, είναι άλλο θέμα αυτό.

Και κάπως έτσι αναλωνόμαστε και εξελισσόμαστε με αυτά και με άλλα και ξαφνικά άναψε το φλας.

 “Αν όμως αγαπούσα τη ζωή; Τη ζωή ρε φίλε, τη ζωή την ίδια”.

Για φαντάσου με λίγο.

Αν αγαπούσα το ότι είμαι 51 και ζω ακόμα.

Και περπατώ μέσα στη ντάλα ήλιο ιδρώνοντας, αλλά ζω!

Και μπαίνω πάλι σε καράβια.

Και φιλιόμαστε με το σκύλο μου που με λατρεύει.

 Και κοιμάμαι με τη γάτα μου που με λατρεύει επίσης.

Και ζω έρωτες. Και δουλεύω.

Μπορώ ρε φίλε. Δουλεύω γιατί μπορώ.

Κι αν κοιτάξω πίσω μου;

 Καμιά φορά μου έρχεται να κλάψω όταν γυρίσω το κεφάλι και δω τι έχω ζήσει τα τελευταία 30 χρόνια.

Αλλά ζω!

Κι αν βάλω λοιπόν το μυαλό μου να τα δει έτσι, κι αν φορέσω τα κόκκινα γυαλιά κι όλα γύρω σινεμά τα δω;;;;

Τότε αμέσως-αμέσως δεν γίνομαι πιο υπομονετική με την δύσκολη καθημερινότητα; Γίνομαι.

Τότε δεν έχω αυτομάτως πολύ περισσότερη υπομονή μ’ αυτούς που μου δυσκολεύουν τη ζωή; Έχω.

 Έως και χιούμορ μη σου πω, όχι απλώς υπομονή.

Τότε αμέσως δεν σταματάω να γκρινιάζω γιατί πονάει η μέση μου κάθε μέρα; Σταματάω. Δηλαδή μέχρι που σταματάω και να πονάω κιόλας.

 Γιατί ξαφνικά -αν τα σκεφτώ όλα έτσι- τίποτα μα τίποτα δεν έχει πια σημασία.

Παρά μόνο ότι ζω. Ζω. Ακόμα  ζω!

Μήπως τελικά αυτό είναι το μυστικό της ευτυχίας;

Ν’ αγαπώ τη ζωή;

Και ταυτόχρονα να μη φοβάμαι και το θάνατο;

Ψώνιο φίλε!

Ελευθερία Σουγιουλτζή

Please follow and like us:

Σχόλια

σχόλια