08 PM | 06 Mar

…σ΄ευχαριστώ, κορίτσι…

…Η Βασιλίσσης Σοφίας πηγμένη, η ανάσα κοφτή, το σλάλομ ανάμεσα στα αυτοκίνητα ριψοκίνδυνο.

 Η Μελίνα δίνει συνέντευξη τύπου στις 10.30 σε μια αίθουσα δίπλα από τη Γενική  Γραμματεία Τύπου-τότε -στην οδό Ζαλοκώστα .

Στο δακτύλιο κυκλοφορούν τα μονά , το Φιατάκι μου ζυγό,δε με νοιάζει ας μου το πάρουν αρκεί να προλάβω, η Μελίνα θα είναι εκεί …

Η Μελίνα δεν είναι πιά Υπουργός είναι πάντα η Μελίνα …Φτάνω.

Μια μέρα λαμπερή, αποκαλόκαιρο ,ο ήλιος τρυπώνει από τα τζάμια του νεοκλασικού  και την αναζητά.

Εκείνη θαρρείς του κρύβεται πίσω από μια  τζαμένια αδιαφανή, πόρτα που χωρίζει την αίθουσα ,όπου ασφυκτιούμε δεκάδες δημοσιογράφοι από κάθε είδους έντυπο ή κανάλι ελληνικό ή ξένο .

Η τζαμένια πόρτα ανοίγει και η  Μελίνα φωτίζει το δωμάτιο . Με τη λάμψη της κάνει τον ήλιο κομπάρσο της …

Πριν λίγες μέρες έχουν μαθευτεί τα νέα για την υγεία της .

Κανείς  μας δε λέει τη λέξη καρκίνος κι όλοι ψάχνουμε στα μάτια της να δούμε , αν συναντήθηκαν τελικά …

Εκείνη κινείται ανάμεσα   μας σαν αερικό και το γέλιο της καλύπτει κάθε ήχο και βουητό στην αίθουσα .

Νομίζεις ότι δεν πατάει στο πάτωμα του νεοκλασικού είναι σαν να χορεύει σε μια σάλα χορού με μια υπέροχη μουσική που οι υπόλοιποι δεν ακούμε …

Την παρακολουθώ στην αρχή διακριτικά , μετά καιροφυλακτώ περιμένοντας να τελειώσει κουβέντες και αγκαλιές κυρίως με συναδέλφους ανταποκριτές από το εξωτερικό .

Πάντα τους είχε αδυναμία ίσως την έφερναν κοντά στα χρόνια που έζησε μακριά από την Ελλάδα .

Είχα κολλήσει σα χαλκομανία σε μια κολώνα σε μια άκρη της αίθουσας , με πλησιάζει,χαμογελά αλλά δε με θυμάται και δε χρειάζεται να της θυμίσω τις προηγούμενες συναντήσεις μας .

Τα μάτια της λίμνες διάφανες …

Της ζητώ μια σύντομη κουβέντα για το ραδιόφωνο της ΕΡΤ. Χαμογελά και μ αγκαλιάζει, απρόσμενη αντίδραση.

-«Εννοείται χρυσό μου -μου λέει – αλλά πρώτα άναψε ένα τσιγάρο και δώστο μου …». Παγώνω …Στην αίθουσα υπάρχει ελάχιστο οξυγόνο .

Με μια υπέροχη κίνηση μου δείχνει το πακέτο που ξεχωρίζει στην ανοιχτή τσάντα μου και το χαμόγελο της εξηγεί τα πράγματα …

-«Δε μ αφήνει ο Τζούλυ αλλά τώρα είναι μακριά …»μου λέει.

Η γοητεία της δεν αφήνει κανένα περιθώριο, ανάβω το τσιγάρο και της το δίνω.

Τραβάει τις πρώτες ρουφηξιές σα δεκαπεντάχρονη με την πλάτη γυρισμένη στην αίθουσα .Το μαγνητοφωνάκι γράφει …Και τότε γίνεται ακόμη πιό αναπάντεχη …

Με το ένα χέρι κρατά το τσιγάρο και το άλλο κρατά το δικό μου που τρέμει…

Η αίσθηση; ενέργεια ,  ζεστασιά, ήλιος…και τα μάτια της λίμνες .

Τίποτα δεν τις θαμπώνει ούτε ο καρκίνος, που είναι σα να μην συναντήθηκαν ποτέ…

Φυσικά δε θυμάμαι τι μου απάντησε και πολύ περισσότερο τι τη ρώτησα σ αυτήν την κουβέντα .

Μόνον τη ζεστασιά στο χέρι μου νοιώθω ακόμη …

Το μαγνητοφωνάκι γράφει ,το τσιγάρο μάλλον καίγεται μόνο του ανάμεσα στα δάκτυλά της και εκείνη καίγεται μαζί του καθώς μιλά για τα όνειρο της το Μουσείο της Ακρόπολης ….

Πίσω της βλέπω ξαφνικά το Ντασέν ,δεν έχω καταλάβει πότε μας πλησίασε ,σχεδόν αρπάζω το τσιγάρο απ΄ το χέρι της το κρύβω πίσω από την πλάτη μου το πετώ στο πάτωμα του νεοκλασικού ,το σβήνω και οπισθοχωρώντας στέκομαι ακίνητη .

Εκείνη συνεχίζει να μου κρατά το χέρι , ο Ντασέν την αγκαλιάζει και η Μελίνα με το ένστικτο της γάτας που έχει μάτια και στην πλάτη χώνεται στην αγκαλιά του χορεύοντας …

Δεν υπάρχει αμφιβολία ο Ντασέν έχει καταλάβει και η Μελίνα τον κοιτά όπως κοιτά το δεκαπεντάχρονο κορίτσι αυτόν που ξυπνά τη θηλυκότητα της …

Ο Ντασέν έχει καταλάβει αλλά της χαμογελά τρυφερά …

-«Νομίζω Μελίνα ότι πρέπει να δεις τον… λέει ο Ντασέν κι εγώ προσπαθώ να τραβήξω το χέρι μου που είναι ακόμη κάτω από το δικό της .

-«Ω ! Ναι» απαντά .Έχει έρθει η ώρα υποθέτω…

Λάθος .

Με παίρνει μαζί της απ΄ το χέρι κι αρχίζει και πάλι να στροβιλίζεται  και να διασχίζει την αίθουσα σαν να χορεύει και τώρα χορεύω κι εγώ μαζί της … Χαιρετάει τον… μιλάει με την…λέει στον … ότι τον περιμένει σπίτι,  αλλά το χέρι μου δεν το αφήνει .

Και είναι σαν όνειρο … σαν να χορεύουμε κι οι δυο  στη μεγάλη σάλα…. Ακολουθώ κάθε βήμα της και δεν αναπνέω πια, παίρνω ανάσα μόνον από το φως της …

Ο χρόνος έχει σταματήσει .

Ο χορός μας τελειώνει όμως το ίδιο αναπάντεχα όπως ξεκίνησε ..

Σταματά, μου πιάνει με τα δυο χέρια το πρόσωπο , με φιλά και μου λέει :

-«Σ ευχαριστώ για όλα κορίτσι» … δε θυμήθηκε ποτέ ποιά ήμουν – και χάνεται «χορεύοντας» πίσω από τη τζαμένια πόρτα ..

.Δεν προλαβαίνω να την ευχαριστήσω ούτε να την αποχαιρετήσω …

Δεν την αποχαιρέτησα ποτέ , ούτε τότε  με τους χιλιάδες που την αγάπησαν ,την αποχαιρετήσαμε από εδώ …
Κι αυτό γιατί έρχεται συχνά και πάντα χορεύουμε ,σαν σε όνειρο …Μόνο που τώρα της μιλώ εγώ :
-«Σ΄ ευχαριστώ για όλα κορίτσι»… για τον ήλιο σου , για το χορό μας …Σε όνειρο .
Λ.Γ
Please follow and like us:

Σχόλια

σχόλια