09 AM | 08 Feb

Αν ζούσε , σήμερα θα είχε γενέθλια και θα γιόρταζε τα 87 του χρόνια!

 

Σαν σήμερα λοιπόν γεννιέται ο Τζέιμς Μπάιρον Ντιν.

Ο Τζέιμς Ντιν, το κινηματογραφικό ίνδαλμα της δεκαετίας του 50, με την πιο σύντομη καριέρα από όλους τους σταρ της Έβδομης Τέχνης.

Αν ζούσε βέβαια, ίσως και να μην ασχολούμασταν ιδιαίτερα μαζί του. Διότι πολύ συχνά ένας άνθρωπος, γίνεται θρύλος όταν το νήμα της ζωής του κοπεί βίαια, ξαφνικά και νωρίτερα απ’ ό,τι συνήθως.

 «Να ονειρεύεσαι σαν να πρόκειται να ζήσεις για πάντα. Να ζεις σαν να πρόκειται να πεθάνεις σήμερα» ήταν το μότο του καστανόξανθου ζεν πρεμιέ με το μυωπικό βλέμμα και το μονίμως συνοφρυωμένο μέτωπο, που σκοτώθηκε σε δυστύχημα το 1955 για να περάσει στην αιωνιότητα.

Τζέιμς Ντιν ,ένα όνομα, σταθερό  σημείο αναφοράς στην ποπ κουλτούρα,  των υπόλοιπων χρόνων από τον θάνατό του

Οταν ο Τζίμι – έτσι τον φώναζαν όλοι χαϊδευτικά– έκλεισε τα πέντε, ο πατέρας του, οδοντοτεχνίτης στο επάγγελμα, πήρε τη οικογένειά του και μετακόμισαν στην Καλιφόρνια.

Τέσσερα χρόνια αργότερα η μητέρα του ευαίσθητου αγοριού πέθανε και ο μικρός επέστρεψε στη γενέτειρά του (στο ίδιο τρένο που μετέφερε το φέρετρό της) για να τον μεγαλώσει μια θεία του.

 Αφού αποφοίτησε από το λύκειο, έχοντας πρώτα σπάσει μερικά δόντια στην προσπάθειά του να γίνει από τους δημοφιλείς αθλητές του σχολείου στο μπάσκετ, αποφάσισε να ζήσει με τον πατέρα του και τη δεύτερη σύζυγό του στη Σάντα Μόνικα, όπου και θα εγγραφόταν στο κολέγιο.

Τις ακαδημαϊκές επιδιώξεις τις παράτησε το 1950 για να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού.
Όταν ανακοίνωσε τις προθέσεις του στον πατέρα του, εκείνος τον έδιωξε κλοτσηδόν από το σπίτι.

 Το 1951 έκανε τέσσερις σύντομες εμφανίσεις, σχεδόν κομπάρσος δηλαδή, σε ταινίες σκηνοθετών όπως ο Ντάγκλας Σερκ, ο Σάμιουελ Φούλερ και ο Μάικλ Κέρτιζ.

Ο δάσκαλός του στην υποκριτική, ο ηθοποιός Τζέιμς Γουίτμορ, τον συμβούλεψε να μετακομίσει στη Νέα Υόρκη για να εκπαιδευτεί στο περίφημο «Actors’ Studio» και να «ψηθεί» στο θέατρο.

 Στη δεύτερη εμφάνισή του στο σανίδι του Μπρόντγουεϊ, εν έτει 1954, σε μια θεατρική μεταφορά της νουβέλας του Αντρέ Ζιντ «Ο ανηθικολόγος», ο Ντιν έκλεψε τις εντυπώσεις. Υποδυόταν ένα αδίστακτο αγόρι που αποπλανεί ένα ανδρόγυνο.
Δύο μόλις εβδομάδες μετά την πρεμιέρα βρισκόταν στον δρόμο για τη Δυτική Ακτή.
 Το κινηματογραφικό στούντιο Warner Brothers τού πρότεινε συμβόλαιο και ο φιλόδοξος νεαρός μετακόμισε στο Χόλιγουντ για να πάρει μέρος στα γυρίσματα της ταινίας «Ανατολικά της Εδέμ» με σκηνοθέτη τον Ηλία Καζάν, ο οποίος είχε υπάρξει και δάσκαλός του.

Ο ρόλος τού ταίριαζε γάντι.

 Ποιος άλλος θα μπορούσε να ενσαρκώσει τόσο πειστικά ένα μπερδεμένο αγόρι, χαμένο στο χάσμα ανάμεσα στην εφηβεία και στην ενηλικίωση;

 Οι προσδοκίες του τεράστιες.

Επρόκειτο να δουλέψει πλάι στον άνθρωπο που είχε κάνει διάσημο το μεγάλο του είδωλο, τον Μάρλον Μπράντο.

Ενώ όμως στη Νέα Υόρκη είχε δείξει άψογη διαγωγή και πειθαρχία, εδώ η συμπεριφορά του ήταν εντελώς διαφορετική. Υστερικός και  αλλοπρόσαλλος, δημιουργούσε συνεχώς προβλήματα στους άλλους ηθοποιούς με τις ξαφνικές αλλαγές στη διάθεσή του.

 Επιπλέον, αυτοσχεδίαζε όποτε το θεωρούσε ο ίδιος σκόπιμο και σχεδόν ποτέ δεν έλεγε τις ατάκες του όπως ήταν γραμμένες στο σενάριο.

Έμοιαζε με κακομαθημένο παιδί, που πάσχιζε να τραβάει την προσοχή του Καζάν. Ανταγωνιζόταν στο μυαλό του τον Μάρλον Μπράντο για τον θαυμασμό του σκηνοθέτη.

 Αμέσως μετά ο Τζέιμς Ντιν έπαιξε τον πιο εμβληματικό του ρόλο, εκείνον του Τζιμ Σταρκ στον «Επαναστάτη χωρίς αιτία» του Νίκολας Ρέι, ενός εφήβου που αντιδρά στον κομφορμισμό της μικροαστικής τάξης και στην απουσία κατανόησης από την πλευρά των γονέων του.

 Μετά το τέλος αυτής της ταινίας, αναλαμβάνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο φιλμ «Ο γίγας», που έμελλε να γίνει τεράστια επιτυχία και να είναι για δεύτερη φορά υποψήφιος για Οσκαρ μετά θάνατον, η πρώτη ήταν με το «Ανατολικά της Εδέμ».

 Γίνεται ο μοναδικός ηθοποιός στην ιστορία του θεσμού,  που έχει βρεθεί υποψήφιος δύο φορές χωρίς να βρίσκεται εν ζωή.

 Η σχέση του με τα αυτοκίνητα και την ταχύτητα άγγιζε τα όρια της εμμονής.

 Τόσο που στα συμβόλαιά του με τα στούντιο υπήρχε ο όρος να του απαγορεύεται η οδήγηση αγωνιστικών αυτοκινήτων κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, κυρίως για να μη χαλάσει σε κάποιο ατύχημα το ωραίο του πρόσωπο.

 Με το που τελείωσε τα γυρίσματα του «Γίγαντα», ο Ντιν πήρε τη γυαλιστερή Porsche του και οδηγώντας προς τα βόρεια για να παρευρεθεί σε αγώνα στη Σαλίνας, στις 30 Σεπτεμβρίου του 1955, συγκρούστηκε με το αμάξι ενός νεαρού φοιτητή. Τραυματίστηκε θανάσιμα.

Ο γερμανός μηχανικός που ήταν συνοδηγός του και ο οδηγός του άλλου αυτοκινήτου – εκείνος στον οποίο το αστυνομικό πόρισμα καταλόγιζε την υπαιτιότητα για το δυστύχημα – τη γλίτωσαν με ελαφριά τραύματα.

 Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε μια βιομηχανία με σήμα κατατεθέν το όνομά του και την εικόνα του. Τα έσοδα από τα πνευματικά δικαιώματα χρήσης των φωτογραφιών του φτάνουν ακόμη και σήμερα ετησίως (μαζί με αυτά της Μέριλιν Μονρόε – ανήκουν και τα δύο στην ίδια εταιρεία) τα 13 εκατ. δολάρια.

Υπολογίζεται ότι τα μισά από αυτά τα χρήματα πηγαίνουν στους διαχειριστές του trademark James Dean.

 Όπως είναι φυσικό, πολλοί θέλησαν μερίδιο από τον θησαυρό.

Ο Γουίλιαμ Μπαστ, ο οποίος πράγματι υπήρξε κολλητός φίλος και συγκάτοικος του Τζέιμς Ντιν από το 1950 ως τον θάνατό του, κάποτε επίδοξος ηθοποιός και μετέπειτα σχετικά επιτυχημένος σεναριογράφος, συγγράφει μία στις τόσες από ένα βιβλίο για τη φιλία τους.

Το πιο πρόσφατο τιτλοφορείται «Surviving James Dean», κυκλοφόρησε το 2006 και είναι το πιο πικάντικο, αφού σε αυτό αποκαλύπτει τις ομοφυλοφιλικές τάσεις και εμπειρίες του Ντιν, την πονηρή πλευρά της σχέσης τους, αλλά και τα προβλήματα που δημιουργούσε ο σταρ φίλος του με την ανευθυνότητά του και την αλόγιστη σπατάλη των χρημάτων που κέρδιζε.

 Αλήθεια ή ψέματα; Δεν αφορά κανέναν.
Το θέμα είναι να συντηρείται ο μύθοςγια να συνεχίζουν να πλουτίζουν κάποιοι!
Please follow and like us:

Σχόλια

σχόλια